ΣΤΗΝ ΦΙΛΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ

Δάκρυα θλίψης για τη φίλη Αικατερίνη (Κάκια) Αλεξάτου

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Η Κάκια Αλεξάτου  έφυγε από τούτη τη ζωή, στις 3-12-2019,  ημέρα όπου είναι αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία. Της ζωής της το υφαντό ήταν γεμάτο  με πόνο, λόγω που τη συνόδευε από μικρή μια δύσκολη αναπηρία, που την καθήλωνε συχνά σε ένα καρότσι. Όσο είχε πνοή πήγαινε κόντρα στη μοίρα της, μελετούσε, επιστράτευε τις δυνάμεις της για να νικήσει το πρόβλημά της και τα κατάφερνε, δίνοντάς μας παραδείγματα ψυχής και ζωής. Παρακολούθησε μοδιστρική και την έμαθε σωστά στη λεπτομέρειά της και την έκαμε επάγγελμα βιοτικό, δημιουργικό και επικοινωνιακό. Αυτή η εργασία της  έδινε χαρά.

Κάποιες φορές έλεγε …  Τι να κάνω; Ποιος να με προσέξει εμένα…;

 Ο δικός μου αντίλαλος, στεκόταν δίπλα της  φιλικός, μα πάνω από όλα  ολόψυχα αληθινός.

Κοίτα Κάκια, της έλεγα..  Εσύ μου λες πως δεν μπορείς, πως δεν είσαι καλά, πως σε δίκασε η ζωή και σε καθήλωσε …κοίτα εμάς που λέμε πως είμαστε υγιείς,  που τα έχουμε όλα, κοίτα   εμάς που λέμε πως είμαστε  καλά στο περπάτημά μας…  οι περισσότεροι  αφηνόμαστε στην απραξία και στην ακηδία της ζωής και του σκοπού μας. Τι κάνουμε οι περισσότεροι; Έχουμε έργο; Έχουμε αγώνα δημιουργικό για τον εαυτό μας και  για το κοινό σύνολο; Έχουμε δύναμη να αγωνιστούμε, που οι περισσότεροι άνθρωποι αφηνόμαστε και μας ισοπεδώνει η ζωή,  αντί να την ισοπεδώνουμε..! Τέτοια τα λόγια μου, αληθινά στην κουβέντα μας και έπαιρνε κουράγιο για να συνεχίσει. Πρόσεξε τον εαυτό σου, και δες πόσα κάνεις όμορφα και καλά. Ντύνεις ανθρώπους, πρωτίστως τα παιδιά των  Πολιτιστικών Συλλόγων και χορεύοντας  αυτά χαράζουν στην ψυχή σου το χνάρι της ικανοποίησης πως είσαι δημιουργική και χρήσιμη. Αυτά τις μουρμούριζα και στύλωνε το ταλαίπωρο σώμα της και ευθυγράμμιζε τα χέρια της και σηκωνόταν από το καρότσι και έπιανε τις βελόνες και τα ψαλίδια για να δημιουργήσει τα ρούχα. Εκεί στα Σαρλάτα είχε κάνει το πατρικό της σπίτι εργαστήρι και  πόστο συνάντησης  φίλων  και δικών της.

Έφτιαχνε παραδοσιακές φορεσιές, στολές καρναβαλικές,  κούκλες εμπορίου με παραδοσιακές στολές, ρούχα  για πολιτιστικούς συλλόγους, που με τη σειρά τους κάποιοι σύλλογοι αναγνώρισαν το έργο της και την τίμησαν. Πήρε χαρά και παράταση χρόνων. Συνεργαστήκαμε για το απλό, το δικό μας φκιασίδι της κεφαλονίτικης φορεσιάς.

Ο χρόνος σκληρός της φόρτωσε κι άλλα προβλήματα στο σώμα της και οι δικοί της άνθρωποι, οι άνθρωποι της οικογένειά της, στάθηκαν στο πλάι της , την βοήθησαν και την κράτησαν με πολλή αγάπη,  έως που σιωπηλά ξεγέλασε αυτούς που ήταν κοντά της και έφυγε για τον άλλον κόσμο, όπου εκεί δε υπάρχει πόνος και στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

 Κάκια,  στη φυγή σου προς την αιωνιότητα, μένουν  πίσω οι εικόνες  σου, με πολλά και καλά μηνύματα, εικόνες καλής άθλησης για τη ζωή, μένουν εικόνες  που λένε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι με Ειδικές Ανάγκες, αλλά άνθρωποι, συνάνθρωποι μας με Ειδικά Προτερήματα, όπως αυτά που είχε κι εσύ!

Καλό Παράδεισο  να έχεις, μέσα στο φως, όπου αγαλλιάζονται οι άγγελοι  του Θεού. Τούτο θα προσευχηθούμε το Σάββατο το πρωί στο αιώνιο κατευόδιο σου.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΧΩΡΙΑΝΟΥΣ

  

Το Δ Σ του συλλόγου Δαμουλιανάδων Αθήνας

προσπαθεί να φέρνει τους χωριανούς κοντά

Την Κυριακή 24-11-19 το μεσημέρι έγινε συνάντηση

 με γεύμα  στην ταβέρνα "ΛΑΔΟΚΟΛΛΑ",

Όχι βέβαια ι στην γνωστή σε όλους ταβέρνα στην ΠΛΑΓΙΑ

Κοντά στην πλατεία στο Μπουρνάζι είναι μια άλλη

Παντού υπάρχει μια ΛΑΔΟΚΟΛΛΑ

Αρκετοί ανταποκρίθηκαν και βρέθηκαν στο Κέντρο

Γνωστοί, φίλοι, χωριανοί πέρασαν ευχάριστα  

το Κυριακάτικο μεσημέρι   

Η εξυπηρέτηση από τους υπευθύνους του κέντρου

πολύ καλή  Όλα κύλησαν όμορφα 

Ο  Πρόεδρος του Συλλόγου στον σύντομο χαιρετισμό

ευχαρίστησε τους παρόντες και ζήτησε περισσότερη

συμμέτοχη σε τέτοιες εκδηλώσεις

  ΦΩΤΟ ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΙΜΩΝΕΤΑΤΟΣ

ΕΚΛΕΙΣΕ ΠΑΛΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΛΗΞΟΥΡΙ ΑΝΩΗ

Η Εθνική οδός  Ληξούρι- Μονοπωλάτα και πάλι κλειστή

Η ανακοίνωση λέει  από 20 Νοέμβρη έως 20 Δεκέμβρη.
Όμως δυστυχώς την τήρηση των ημερομηνιών την έχουμε

δει τις 6-7 προηγούμενες φορές

Μακάρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες σύντομα

Η συγκοινωνία Ληξούρι με χωριά της Ανωής θα γίνεται πλέον

 με τους ΤΡΟΠΟΥΣ που για χρόνια έχουμε εμπεδώσει

Υπομονή Θα περάσει και αυτό

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ

Ο Γιάννης Δανελάτος μας άφησε για πάντα

Έφυγε πλήρης ημέρων αγωνιζόμενος με τα προβλήματα

Υγείας του μέχρι το τέλος πάντα χωρίς κανένα φόβο

Ο Γιάννης ήταν χωριανός που άφησε το στίγμα του  

 έντονα στα Δαμουλιανάτα

Από το 1974 έως το 1998 ήταν γραμματέας της

Προ Καποδίστρια  Κοινότητας Δαμουλιανάτων

αλλά  και μερικά χρόνια προ χούντας Περίπου 30 χρόνια

Συνεργάστηκε πολύ καλά με όλους τους  εκλεγμένους

Προέδρους του χωριού στην μετά χούντα εποχή  

Όταν χρειαζόταν βοηθούσε στην επίλυση διάφορων

 προβλημάτων  των χωριανών σαν Ανταποκριτής του  ΟΓΑ

Ήταν  αγαπητός στους χωριανούς  Αντιμετώπιζε όλες

τις δυσκολίες με γέλιο και Τεράστια Υπομονή

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ κηδεία του θα γίνει στο  Νεκροταφείο στα

Δαμουλιανάτα την Κυριακή  11 Νοέμβρη στις 11.00

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ

ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ Σ ΟΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ  

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ 1940

28 Οκτώβρη 1940

Τα Ιταλικά στρατεύματα επιτεθηκαν  στην Ελλάδα

Ο ελληνικός στρατός, μετά την αρχική επίθεση των

Ιταλών αντέδρασε με  επιτυχία

Στα μέσα Νοεμβρίου οι ελληνικές δυνάμεις έκαναν

αντεπίθεση, Πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες διώχνουν

 τους Ιταλούς στο εσωτερικό της Αλβανίας.

Ο Ελληνικός  Στρατός  γράφει  Σελίδες  ΔΟΞΑΣ

Πολλοί  οι αξιωματικοί αλλά  πολλοί περισσότεροι

 οι  φαντάροι  μας  που  με  το αίμα τους  έγραψαν 

την  ένδοξη  ιστορία  έμειναν  εκεί  στα  βουνά  της Αλβανίας

Το  χωριό  μας  θρήνησε  τρεις   ήρωες  του  αγώνα

Τον  ταγματάρχη Τζανή  Αλιβιζάτο   και  τους   στρατιώτες 

 Διονύση  Θεοφιλάτο  και Αντρέα Αλιβιζάτο

Ο  Ταγματάρχης  ΤΖΑΝΗΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ   γνωρίζουμε  ότι

 έπεσε στην μάχης  της Βήσσανης στις 20 Νοεμβρίου

 και  ετάφη  στο χωριό Δολιανά.

Για  τον  Διονύση  Θεοφιλάτο έμαθαν  ελάχιστα  

Είχε  παρουσιαστεί  και  υπηρετούσε  φούρναρης  σε 

Στρατιωτικό  φούρνο  στο  Αργοστόλι  Όταν  κηρύχτηκε ο

πόλεμος  όλοι  οι  φαντάροι  μεταφερθήκαν  στο  Αλβανικό

μέτωπο   Η γυναίκα  με  τον μόλις  4 μηνών  γιο  τους  τον

αποχαιρέτησαν  για πάντα  στο Αργοστόλι  πριν φύγουν

Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΘΕΟΦΙΛΑΤΟΣ έπεσε πολεμώντας  στα βουνά
της Αλβανίας και δυστυχώς δεν έμαθαν ποτέ  που ετάφη

Άφησε χήρα την γυναίκα του Βρισηίδα  και τον Μπάμπη  ορφανό
μόλις 6 μηνών 

Σε προηγούμενες αμαρτήσεις είχαμε γράψει
Για  τον  Αλιβιζάτο  Αντρέα  δεν  μπορέσαμε  να  μάθουμε  κάτι 

Ήταν  από  τους  χιλιάδες ανώνυμους πεσόντες  κατά το Έπος

 1940 -41  Επίσημα 7969  παρέμειναν  άταφοι ή είναι θαμμένοι,

σε ομαδικούς τάφους

Όμως το ΙΜΤΕΡΝΕΤ εκτός από τους τόσους κινδύνους

 (περισσοτερο για τα νεαρά άτομα ) είναι και χρήσιμο

Ο  κ Διονύσης Αντωνάτος  συγγενής του ΗΡΩΑ Νεκρού

ΑΝΤΡΕΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ διαβάζοντας τα παραπάνω μας

πληροφόρησε για την τραγική Ιστορία  του Αντρέα

Αδερφή του Αντρέα ήταν η Σοφία Παντρεύτηκε στο Σκηνιά

Η Σοφία Παλημέρη (επώνυμο από τον γάμο της ) αλλά και

οι απόγονοι της δεν σταμάτησαν να ψάχνουν για τα οστά

του  νεκρού (όπως τους είχαν πληροφορήσει)  ΗΡΩΑ Αντρέα

Έτσι μετά από 77 χρόνια το 2017 κατάφεραν να μάθουν που

ήταν θαμμένος ο νεκρός προγονός τους  ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ

Με ενέργειες τους μεταφέρθηκαν και τοποθετηθήκαν  τα οστά

του σε τάφο  στην Κεφαλονιά

Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΠ ΑΝΤΩΝΑΤΟΣ έγραψε τα παρακάτω

Φόρος Τιμής για τον Αντρέα Αλιβιζάτο αλλά και όσους έδωσαν την

 ζωή τους  στον ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝΑ

Πέρασαν 79 χρόνια από τις ηρωικές εκείνες ημέρες που γνώρισε η πατρίδα μας, όταν απάντησε με αξιοπρέπεια και θάρρος στην άνανδρη ιταλική επίθεση. Πρέπει συνέχεια να υπενθυμίζουμε κάτι που συχνά το υποτιμάμε: Η ιταλική στρατιωτική μηχανή ήταν από τις ισχυρότερες της Ευρώπης τη δεκαετία του 1940. Η Ελλάδα, αντίθετα, σερνόταν πολιτικά και οικονομικά μέσα στη δίνη του Μεσοπολέμου, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα. Όλοι πίστευαν ότι η επίθεση των Ιταλών δεν θα συναντήσει σημαντική αντίσταση, ενώ ο Μουσολίνι θεωρούσε ότι σε μία εβδομάδα θα έκανε παρέλαση στην Αθήνα. Όμως, δεν υπολόγισαν σωστά τη γενναιότητα των παιδιών της Ελλάδας, που πήγαν στο μέτωπο με θάρρος, διότι έβλεπαν ότι τους έπνιγε το δίκιο. Έβλεπαν μία υπερδύναμη να ταπεινώνει με τις προκλήσεις της την πατρίδα τους. Ήσαν τα νιάτα εκείνα, που συστρατεύθηκαν χωρίς σκέψη, χωρίς δισταγμό, για να υπερασπίσουν τα ιερά χώματά τους. Όπως το έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες στο Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στη Σαλαμίνα. Όπως το έκαναν και το 1821. Όπως το έκαναν και στους Βαλκανικούς ή στον Α' Παγκόσμιο. Άξιοι συνεχιστές ήσαν αυτά τα παιδιά το 1940.

Μεταξύ των παιδιών αυτών ήταν και ο Στρατιώτης Ανδρέας Αλιβιζάτος. Ένα παιδί από το χωριό μας. Γεννημένος και μεγαλωμένος στα Δαμουλιανάτα μας, έκανε κι αυτός τα όνειρα που θα έκανε κάθε άλλος νέος της ηλικίας του: να μάθει μία τέχνη ή να βρει ένα χωράφι, να σπείρει, να καλλιεργήσει τη γη, να βρει μία κοπέλα να παντρευτεί, να ανοίξει το σπιτικό του, να κάνει οικογένεια, να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν. Με όλα αυτά τα όνειρα τον βρήκε η γενική επιστράτευση. Όλα αυτά τα όνειρα τον κράτησαν γενναίο και δυνατό στο μέτωπο. Με αυτά τα όνειρα τον έπαιρνε ο ύπνος εκείνες τις δύσκολες ώρες που σταματούσαν για λίγο, για πολύ λίγο, οι βροντές από τα πολυβόλα και τα αεροπλάνα. Με το όνειρο ότι κάποτε θα γυρίσει στον τόπο του έφυγε λοιπόν για το μέτωπο. Αλλά δεν ήξερε ότι η μοίρα γράφει όπως αυτή ορίζει το ριζικό του καθενός. Μία βολή από το αντίπαλο στρατόπεδο ήταν αρκετή για να του στερήσει στις 23.11.1940 τη ζωή. Και μαζί με τη ζωή, να του συνθλίψει και τα ωραία όνειρά του. Πρέπει να πούμε ότι σύμφωνα με τη στρατιωτική ιστορία του πολέμου, στις 23.11.1940 είχε ήδη τελειώσει η άκαρπη ιταλική επίθεση και οι ελληνικές δυνάμεις προχωρούσαν στην αντεπίθεση. Μεταφέρθηκε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, αλλά ήταν αργά. Για 77 χρόνια, η οικογένειά του δεν γνώριζε τίποτα για την ταφή του. Μέχρι το 2016, που κατόπιν πολύμηνης έρευνας, έγινε γνωστό ότι τα οστά του βρίσκονταν στο στρατιωτικό κοιμητήριο των Ιωαννίνων και τα οποία μεταφέρθηκαν στον τόπο του, στο κοιμητήριο του Σκινέα Παλλικής. Έστω και μετά από τόσα χρόνια, η επιθυμία του να γυρίσει στο χώμα του νησιού του έγινε πραγματικότητα. Και ναι μεν λένε ότι ''ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος'', όμως, με τη μεταφορά αυτή εκπληρώθηκε το χρέος που οφείλεται σε έναν ήρωα της πατρίδας μας.

Οι κάτοικοι του χωριού καθώς και όλοι οι Κεφαλλονίτες θα πρέπει να είναι υπερήφανοι για τον Ανδρέα Αλιβιζάτο. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που κάλυψε το χιόνι, αυτούς που ξέχασε για χρόνια η πατρίδα και η ιστορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που χτύπησε η εχθρική φωτιά, αυτούς που κρύωναν ενώ ξεψυχούσαν για μία πατρίδα ελεύθερη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελευθερία είναι ''απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά''. Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να ξεχνάμε τον Ανδρέα Αλιβιζάτο.

Σημείωση

Οι χωριανοί τιμώντας την θυσία  τους στο ΜΝΗΜΕΙΟ των πεσόντων

στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης στα Δαμουλιανάτα  ξεκινούν τον

 κατάλογο  των πεσόντων με τα ονόματα τους

Στους χωριανούς  μας  και  όλους  του νεκρούς  του  πολέμου

αποδίδουμε φόρο ΤΙΜΗΣ για την ΘΥΣΙΑ ΤΟΥΣ  

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ 

ΤΟ ΣΥΝΟΡΟ

Άλλαξαν τα προεδρεία,
νέα ετυμηγορία,
πρόεδροι και δημαρχέοι
και καινούργιοι και αρχαίοι.
Πρόεδρος καινούργιος τώρα
βγήκε με μεγάλη φόρα,
να φροντίσει το χωριό μας
κι όλο το νοικοκυριό μας.
Μα πριν κάτσει στην καρέκλα
του ‘ρτε σμπάρο, του ‘ρτε τρέλα,
το μισό χωριό θα πάρει
και το άλλο, πάει στον Άρη.
Χάραξαν όρια λάθος
και δεν φταίνε κατά βάθος
μα σαν είσαι εξουσία
βλέπεις μόνο την ουσία.
Μεγαλύτερο το Ρίφι
και κορδώνεται σαν νύφη.
Για το λάθος καταπόρι
μη πιαστούνε σαν κοκόροι;

Νίκο πρόεδρε για κοίτα
μίκρυνε πολύ η πίτα,
σου το λέω για καλό σου,
φρόντισε για το χωριό σου.
Σύνορο βλέπουμε τώρα
ως το σπίτι του Αγόρα
κι ως του Νιόνιου του Ψηλάντη
που να τσο βγει το να μάτι.
Μετακίνησαν την μπάρα
ως το σπίτι του Χαντζάρα
κι ως του Σέλου λένε όλοι
κι ως το σπίτι του Κοκκόλη.
Στρίμωξετονε τον Άρη
κι άφησε τον να σονάρει,
σύνορο και μετά βίας
έχει ως της Μεσσηνίας
κι ως την κούρτη μου εμένα
σου το γράφω και με πένα.
Στου Βασίλη, μα τον Άγιο,
τση Χαρίκλειας το μουράγιο
κι ίσα με του Γιωργομπάμπη,
στου Διονύση του Ψηλάντη.
Ας κρατήσει αυτός εν τέλει
τον Κοσμά και τον Βαγγέλη
κι απ του Γιώργη ως του Νικόλα
κι έτσι θα τελειώσουν όλα.
Πάρα κάτω του Χρηστάκη,
του Λουκά και τ’ Αντωνάκη.

Και συ Άρη προεδράρα
άπλωσες μακριά ποδάρα
εύρηκες μεγάλο Ρίφι
κι είν αλήθεια κι όχι γρίφοι.
Κοίτα να το διορθώσεις
μη τυχόν και μετανιώσεις
μια και σου δώσε τ’ οφίτσιο
Δαμουλιάνικο καπρίτσιο.

Άντε, πρόεδρε Νικόλα
πιάσε τη μεγάλη βιόλα,
κούρδισε και την ορχήστρα
κι όσα λάθος είναι σβήστα.
Πάρ’ τον Άρη αλαμπρατσέτο
κάψε κι ένα σπαρματσέτο,
πήγαινε στον Κατσιβέλη,
στον Τραυλό που στάζει μέλι,
φέρ’ τα σύνορα στα ίσια
ντόμπρα και παλικαρίσια.
Δες, και μείς ή Δαμουλιάνοι
ή θα ζούμε σαν τσιγγάνοι.
Κούνησε την πινακίδα,
σφάζω και νια πουλακίδα
κι όταν μπουν τα σύνορα μας
σφάζω και τον κόκορα μας.
Νίκο δεν είναι αστεία
και μη γίνεις η αιτία,
κοίτα να το διορθώσεις
το φορτίο να γλυτώσεις.

Άλλως, πάμε στην ουσία,
θέλουμε ανεξαρτησία,
προεστός θα χει την έγνοια
και ποιος άλλος, η Σταμένια.
Τρέχει με τα εκατό της.
--Κι αν σκοντάψει; Λέει ο Φώτης.
Τότε μπαίνει τριανδρία
αν δεν έχουμε εφεδρεία.
Υπογράφει κι ο Βαγγέλης
και ο Σπύρος κι ο Μικέλης
Φτιάχνουμε καινούρια φάρα
λέει ο Γιάννης του Χαντζάρα.
Ναι και από το Λευτέρη
και τη Μίνα και τη Μαίρη.
Θες και όνομα; Για κράτα,
θα τα μάθεις τα μαντάτα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΛΛΙΩΡΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

 Άγιος Γεράσιμος,

 ο της Κεφαλληνίας ο πολύτιμος θησαυρός

και των Ορθοδόξων  ο προστάτης*.

 

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Ο 16^ος  αιώνας είναι αυτός που σημαδεύει έντονα την ιστορία της Ελλάδος μέσα από  δύο μεγάλους άξονες, αυτόν της Τουρκοκρατίας  και αυτόν της Γαληνότατης Βενετιάς, που ενισχυμένη με  βυζαντινή κληρονομιά, κυριαρχούσε στα λιμάνια και πρωτοστατούσε στο εμπόριο και στη διοίκηση. Ωστόσο, ο Ελληνισμός  έδινε τον αγώνα επιβίωσή του, τόσο μέσα στον ίδιο του τον  εδαφικό χώρο όσο και έξω από αυτόν, στην Ευρώπη, με άμυνες που και στις δυο περιπτώσεις αν και διαφορετικού χαραχτήρα, στάθηκαν εκδηλωτικές και ευεργετικές για τον δυτικό κόσμο.

            Στην πρώτη περίπτωση, που ο ελληνισμός δυναστεύονταν από το σπαθί του Τούρκου δυνάστη, με βαριά φορολογία την  ίδια τη ζωή, την ελευθερία και την πίστη, η Θεία Πρόνοια, αποστέλλει μια σωρεία  αγίων και δασκάλων,  μορφών γνώσης και Ορθοδοξίας για να κρατήσουν με τρόπο και δράση, τον ταλαίπωρο λαό που καθημερινά στέναζε και υπέφερε σκληρά.

            Στη δεύτερη περίπτωση Έλληνες που δεν μπόρεσαν να αντέξουν τον τουρκικό ζυγό, πέρασαν μέσω των Επτανήσων στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία και κατέθεσαν το δικό τους πολιτισμό με αποτέλεσμα να γονιμοποιήσουν ευρύτερα τη δυτική σκέψη και κουλτούρα και να γεννηθεί  μια πολιτιστική Αναγέννηση.

             Ωστόσο, στα Επτάνησα και σε άλλα νησιά  κυρίαρχοι  τότε ήταν οι Ενετοί, που με τη σειρά τους ανέπτυξαν και καλλιέργησαν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και δράσεις για τα συμφέροντά τους, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι αρχικά να μην μπορούν να αντιδράσουν αλλά στη μεγαλύτερη μάζα τους να ακολουθούν το άρμα του δυνάστη Βενετού.

             Έτσι τα Επτάνησα, που γεφύρωναν την Ανατολή και τη Δύση, στυλοβάτες ήθους και πράξης, γλώσσας  Ελληνικής και Πίστης Ορθόδοξης, ιδίως στην Κεφαλονιά και την Ζάκυνθο, «παρουσιάζονται»  οι άγιοι: Γεράσιμος και Διονύσιος. Και στέκεται σπουδαίο για περαιτέρω ανάλυση και κριτική σκέψη, πώς τούτες οι άγιες μορφές μπόρεσαν να επιβληθούν με τρόπο μοναδικό, αντιμετωπίζοντας νοοτροπίες και συνήθειες, που ήταν καθοδηγούμενες από ένα ισχυρό καθολικό δόγμα, το οποίο οι πρεσβευτές του δεν έβλεπαν για τα δικά τους συμφέροντα με καλό μάτι την αντίθετη πλευρά, αυτή της Ορθοδοξίας.

            Στην περίπτωση της Κεφαλληνίας, που η γεωγραφική της θέση, τα κάστρα της και τα λιμάνια της, είχαν εκλεκτή θέση στους  σκοπούς των Ενετών, παρουσιάζεται μέσα στην καρδιά του νησιού ο καλόγερος από την Πελοπόννησο, ο Γεράσιμος Νοταράς.

            Μορφή ευγενική και πράα, με υπόξανθο γένι, με μάτια έντονα γεμάτα αναζήτηση, και με μια κλίση του σώματος του προς τα μέσα, καταφέρνει να  σταθεί στο  δύσκολο νησί  μας και μάλιστα να γίνει αποδεκτός από τον λαό του, μέσα από κοινή πορεία και αγώνες.

            Είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, από την Πελοπόννησο, ο πολυταξιδεμένος, ο ασκητής, που ζούσε  σκάβοντας τα χώματα της κοιλάδας των Ομαλών, που ημέρευε τις ψυχές των ταραγμένων από κακό πνεύμα και από ανθρώπινα πάθη.

             Είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, το αρχοντόπουλο από τα Τρίκαλα Κορινθίας, που την ημέρα πάλευε να ανοίξει πηγάδια και να κρατήσει το νερό και το βράδυ βλέποντας τα αστέρια και το χώμα μέσα στο ασκητήριο –πηγάδι, προσευχόταν δαμάζοντας το είναι του από όλα εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο άπληστον.

            Είναι  ο Γεράσιμος Νοταράς, που θα  «παλέψει» με τη δράση του τους άρπαγες των χωριών και θα τους καλέσει να Τον  πλαισιώσουν με σεβασμό και με εκτίμηση και που θα φτάσουν να τον εξυψώσουν στο επίπεδο του μεγάλου Αγίου.

            Είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, που εν ζωή θα σταθεί εμπόδιο στους  πονηρούς πειρασμούς και στα κακά πνεύματα, που οι άνθρωποι καλλιεργώντας τα πάθη τους, γεννούσαν και κουβαλούσαν μέσα τους.

            Είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, ο στεγνός καλόγηρος στο σώμα και φωτεινός στην ψυχή, που με τη στάση του, χωρίς εξάρσεις έδινε μάθημα στον καθολικόν ιερωμένον και στο δυνάστη Ενετό,  πώς, ο ομόθρησκος λαός προς αυτόν, όσα και να περάσει, την Ορθόδοξη Πίστη του, δεν αλλοιώνει και δεν χάνει.

            Τέλος, είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, που αξιώθηκε τη Θεία Χάρη, της αφθαρσίας και υψώθηκε στην τάξη των Αγίων Δασκαλών και Οσίων, που και όταν το νησί μας περνούσε το κακό της αρρώστιας, της σιτοδείας, του λιμού, του σεισμού, τον  λιτανεύανε και  συνεχίζουμε να τον λιτανεύουμε, ζητώντας του τη μεσιτεία προς τον Ύψιστον  Πατέρα των Πάντων.

            Αναζητώντας σήμερα τη μορφή του, τα μάτια μας πέφτουν στο Ιερό Σκήνωμά του, και το χέρι μας σχηματοποιεί το σημείο του Σταυρού, ενώ η γλώσσα μας μέσα από τη ψυχή μας τον ευλαβείται και τον παρακαλεί για το καλύτερο.

            Αναζητώντας τη μορφή του, η ίδια  η στάση μας και η σμίξη μας στα πανηγύρια του μας δίνει την απάντηση. Κάτω από τον ιερό πλάτανο που αυτός φύτεψε και το πηγάδι που αυτός βάθυνε με κόπο, γιομίζει η ψυχή μας πίστη Ορθόδοξης Ανατολής του Ιησού Χριστού μας.

            Πέρασε το άγιο πρόσωπό του, στις εικόνες, χαράχτηκε ζωγραφικά στις τοιχογραφίες των ναών, πέρασε  η μορφή του και το βίος του τα σύνορα του νησιού μας και αποδέχτηκαν τη θεία Τού χάρη πολλοί άνθρωποι. Για χάρη Τού πολλοί κράτησαν την Ορθόδοξη πίστη τους, για χάρη Τού καυχιόμαστε πως τον έχουμε Άγιο και προστάτη μας. Αυτός είναι ο καλόγηρος  Γεράσιμος Νοταράς, που έγινε Κεφαλονίτης και Άγιος, συγκερασμός ιδιοτήτων σπάνιος και μοναδικός.

            Όπου και να αναζητήσουμε τη μορφή του, αγιογραφικά και εικονικά, ο Άγιος έχει εκείνη τη στάση, που γερμένος με μια κλίση του σώματός του δεν κουράζεται να  κρατά το ειλητάριό του και να μας «συνοδεύει» με τη γλυκιά του βλέψη, λέγοντάς μας...       

«Τεκνία ειρηνεύετε εν ευατοίς και μη τα υψηλά φρονείτε»

Πόσοι και πόσοι καλλιτέχνες και αγιογράφοι δεν Τον απεικόνισαν! Οι  αγιογραφικές τεχνοτροπίες ποικίλες και οι ιδιότητες που Τού έδωσαν πολλές. Εκείνο που σταθερά και αναλλοίωτο έμεινε σε όλους, ήταν το γαλήνιο βλέμμα του και το μήνυμά του, που ακόμη και σήμερα μας διδάσκει για έναν τρόπο ζωής μέσα στα δύσκολα ρωμαϊκά χρόνια που διαβαίνουμε.

            Κάνοντας απολογισμό, στο τι σήμερα είναι ο Γεράσιμος Νοταράς, όλοι θα αναφωνήσουμε, την ύπαρξή του, τη δωρεά προς Αυτόν της Θεία Χάρις, τη δράση του ως Δασκάλου και Αγίου.

 Ο Θείος Γεράσιμος, ο πολύτιμος θησαυρός  της Κεφαλληνίας, είναι Εκείνος που μας παρασέρνει στον λιτανικό του περίπατο προς τον πλάτανο και μας μαθαίνει πώς να αμυνθούμε όταν έλθουν χρόνοι χαλεποί και δύσκολοι. Εκείνος,  που μας συνάζει συχνά στο μοναστήρι του, και μας «παραδίδει» την ωραία ψαλτική ακολουθία του, που πιστοποίει λεκτικά και ακουστικά, στην πραγματική ουσία του Θείου Γέροντος των Ομαλών, τον μεγάλον Δάσκαλο και τον  Άγιο προστάτη των Ορθοδόξων.

Το κείμενο είναι μέρος από τον πρόλογο του Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού στο βιβλίο των Γεράσιμου Σωτ. Γαλανού -Κωνσταντίνου Στάβερη «Ιστορώντας τον Άγιο Γεράσιμο τον νέον Ασκητή  και Θαυματουργό τον εν Κεφαλληνία» 2009  Έκδοση της Ιεράς Μητρόπολης Κεφαλληνίας