Θέλομε να γίνωμεν ελεύθεροι και όχι να λεγόμεθα ελεύθεροι

ΗΛΙΑΣ ΖΕΡΒΟΣ ΙΑΚΩΒΑΤΟΣ 26-12-1848

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ κ ΛΕΚΑΤΣΑ

Ο τίτλος είναι πρόταση του Μπεναρδή

Διάβασα στο KEFALONIA FOCUS άρθρο του κ Μάκη Λεκατσά
29/8/26 με τίτλο

Έως εκεί έφτασαν κάποιοι στην Παλλική,
καταστρέφοντας μια από τις παραλίες
που ξεχώριζαν για τη φυσική της ομορφιά.

 Γράφει για το τσιμέντο που έχει πέσει
από το Παρκινγκ έως την άμμο στην
ΑΠΟΤΟΜΗ ΚΑΤΗΦΟΡΑ
 

Κατανοώ την ανησυχία του αλλά θα πρέπει
να τον πληροφορήσω ότι άργησε μόνο
μερικές δεκαετίες να την εκφράσει

Ερωτά τα παρακάτω
Ποιος έδωσε την άδεια;
Ποιος το έκανε;
Ποιος επέτρεψε να φτάσει το τσιμέντο
μέχρι την παραλία;


Στην πρώτη ερώτηση για την άδεια δεν
νομίζω ότι μετά από  30 χρόνια κάποια
απάντηση έχει σημασία


Όμως στη δεύτερη ερώτηση απαντώ
Αυτοί που το έκαναν είναι οι Δαμουλιανάδες που
από το 1975 για περίπου 15  χρόνια πάσχισαν  
να κατασκευαστεί δρόμος από εκεί που τελειώνει
η άσφαλτος μέχρι την θάλασσα  
Νομίζω ότι τα κατάφεραν
Τότε υπήρχε Κοινότητα Δαμουλιανάτων
Αγοράσαν την γη από τους ιδιοκτήτες
 Χάραξαν τον δρόμο
 Έριξαν τσιμέντο γιατί μόνο έτσι
δεν θα καταστρεφόταν κάθε χειμώνα
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΑΝΤΕΣ
Η ΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ Η ΤΣΙΜΕΝΤΟΣΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ
ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΔΩΝ
ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ

Με την προτροπή και βοήθεια του
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΔΩΝ ΠΛΑΓΙΑ
εγιναν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ 
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΑΠΑΝΗΣΕ ΟΥΤΕ ΔΡΑΧΜΗ
(Νόμισμα της εποχής )
Ο δρόμος από το χωριό έως το τσιμέντο τότε
ήταν χωματόδρομος Ασφαλτοστρώθηκε αργότερα
 

Για την τρίτη ερώτηση έχω να σχολιάσω τούτο

 

Σε μια εποχή που τα πάντα τσιμεντοποιούνται,
 από αρχαιολογικούς χώρους  (π.χ. Ακρόπολη)
μέχρι θάλασσες (π.χ  Ξι) ίσως  είναι εύλογη
η ανησυχία του κ. Λεκατσά
 

ΤΟ τσιμέντο όμως αυτό πριν 30-35 χρόνια έπεσε
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ
που δεν ήταν άλλος από την εύκολη πρόσβαση 
στην παραλία απ' όλους . 
Χωρίς αυτό θα κατέβαιναν στη μαγευτική
αυτή παραλία Αναρριχητές και Αγριόγατοι
Τώρα κατεβαίνουν όλες οι φυλές του κόσμου
(όπως έλεγε ο παππούς μου) Tο σπουδαιότερο
Ηλικιωμένοι,  Μικρά παιδιά  αλλά και ΑΜΕΑ

 

Οι Προγόνοι μας που με το ΤΣΙΜΕΝΤΟ
Βοήθησαν τους παραπάνω να φτάνουν στην
ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ
ΟΜΟΡΦΙΑ (Όπως γράφει ο κ Λεκατσάς ) από
εκεί που βρίσκονται για την Πραξη τους  θεωρώ
ΌΤΙ ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΟΧΙ ΝΤΡΟΠΗ

 Όπως αναφέρει και ο ποιητής

 Πριν κάποια χρόνια  δρόμος ήταν ένα στρατί
μόνο με γάιδαρους ι κι αλόγα πήγαιναν εκεί 

 Με δυσκολία τότε  πήγαιναν χωριανοί
τώρα ρχονται Ευρωπαίοι κι Αμερικανοί

 Στην Αγιά Ελένη οι χωριανοί είχαν πολλή αγάπη
παρ όλο που ανέβαιναν με τα παιδιά στη  πλάτη

 

Σχετικη ανάρτηση  για την ΙΣΤΟΡΙΑ 1 Ιουν 2018

ΠΩΣ ΕΦΤΑΣΑΝ  ΤΑ Ι ΧΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ

 

 

Σε άρθρο  που  έχει  γράψει  ο   δημοσιογράφος MATT GROSS 
και  δημοσιεύτηκε  τις 5 Ιουλίου  2006  στους NEW YORKS TIMES
για την Αγιά Ελένη  Με  τίτλο  

Found on Kefalonia, the Perfect Beach
Βρήκα  στην  Κεφαλονιά, την  ιδανική παραλία

 Το τσιμεντο υπηρχε Δεν τον ενοχλησε όμως
το τσιμεντο αλλα οι τοτε χωματοδρομοι

 Όποιος θέλει να διαβάσει στην αναδημοσίευση μας

ΚΛΙΚ  ΕΔΩ


ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ  ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Το τσιμέντο αυτό έπεσε στην δεκαετία του 1990
Το έχει σεβαστεί η Θάλασσα και δεν το έχει διαλύσει
όταν μανιασμένη φτάνει μέχρι το Παρκινγκ
Επίσης το σεβάστηκε  ο ΣΕΙΣΜΟΣ του 2014
 

 

                                                                           2007
                                                               2009
                                                      2010
                                                   2011
                                                          2013

                                                       2014  ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΣΕΙΣΜΟ

Οι ΦΩΤΟ είναι από το αρχείο μου
Δείχνουν ότι το τσιμέντο είναι εκεί
ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ  ΠΡΙΝ  

ΤΙΜΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ 

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΦΙΛΑΤΟΣ

Υ Γ Αν θέλει κάποιος μπορεί να διαβάσει το άρθρο στο

KEFALONIA FOCUS



Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ

 


Η ΘΑΛΑΜΗΓΟΣ ΔΕΜΕΝΗ ΣΤΟ ΒΡΑΧΟ 
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ  2020


Πριν 30-35 χρόνια όταν ο δρόμος  έφτασε στην
Παράλια είχαμε τις μικρές  βάρκες
Μετά ήρθαν τα μεγαλύτερά φουσκωτά που το
Καλοκαίρι αγκυροβολούν μέσα στο μικρό
προφυλαγμένο κόλπο
Ακολουθήσαν τα μεγαλύτερα σκάφη  που άλλες
φορές μένουν αρκετές μέρες και άλλοτε λίγες
ώρες
Φέτος μας επισκέφτηκε μια θαλαμηγός  που
έδεσε και παρέμεινε 2-3 μέρες
Ε σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί  ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ
για  κρουαζιερόπλοια








  ΦΩΤΟ ΘΑΛΜΗΓΟΥ   ΣΩΤΗΡΗΣ Δ ΜΑΝΤΕΛΗΣ  

 Σ Σ Ο Σωτήρης  μετά τα αποτελέσματα των εισαγωγικών
Εξετάσεων  είναι πλέον φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά
Του ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ 

Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ


Παρασκευή 1 Σεπτέμβρη Μεσημέρι στην Αγιά Ελένη
Στο παρκινγκ αρκετά αυτοκίνητα Πολύ κολυμβητές
στην παραλία
Μέχρι να πάω από το αυτοκίνητο στην αμμουδιά
συνάντησα  πολλά άτομα να φεύγουν 
Επίσης άλλες παρέες ετοίμαζαν τα πράγματα τους
για να φύγουν άμεσα
Έμαθα γρήγορα το λόγο της φυγής 
Έκαναν την εμφάνιση κοντά στην αμμουδιά
δυο μεγάλες ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ Με ρακέτες τις είχαν πιάσει
και τις έβγαλαν έξω στην άμμο Όσοι έφυγαν ήταν
από φόβο προς τις τσούχτρες
Την ιδία στιγμή ερχόταν προς την παραλία άλλοι
Δυο παρέες γνωστοί Δαμουλιανάδες συνέχισαν
και ταχτοποιήθηκαν στις άδειες πλέον ΣΠΗΛΙΕΣ
Δυο παρέες από αλλά χωριά έκαναν στροφή και έφυγαν 
Έμειναν στην παραλία Δαμουλιανάδες και αλλοδαποί
Ίσως οι Δαμουλιανάδες ΑΓΑΠΟΥΝ την ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ
για την ομορφιά της και στις ΠΑΡΑΞΕΝΙΕΣ της
Δεν είναι ότι είμαστε ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ Όμως στα πεντακάθαρα
νερά και μια τσούχτρα να εμφανιστεί θα την δούμε και
θα την βγάλουμε έξω
Η βρωμιά που έρχεται μετά την φουρτούνα  ξέρουμε ότι
γρήγορα  θα φύγει
Ο ξένος αν την δει μια φορά έτσι ίσως να μην ξανάρθει  
Σκέφτηκα πόση φασαρία το καλοκαίρι
Δεν ενδιαφερεται κανείς για τους κινδύνους του χώρου
Αρκούσε μια μαγική λέξη ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ και η  Παραλία
θα είχε το μισό κοσμο 
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ
Και να πούμε άλλη μια φορά

ΑΦΕΝΤΙΚΑ  ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΗΣ 


                                              ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΡΙΝ


                                           ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ ΑΡΑΙΩΣΑΜΕ 

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ ΣΤΟΥΣ NEW YORKS TIMES


Απορούμε  πως  είναι  τόσοι  πολλοί  οι  ξένοι που  έρχονται
καθημερινά για  μπάνιο  στην  Αγία  Ελένη 
Μια  παραλία  που  την  θεωρούσαμε οι  Δαμουλιανάδες
 κάποτε  ιδιοκτησία μας  Και  έτσι  ήταν  Πριν  μερικά 
χρόνια  την  ήξεραν   μόνο  οι  μυημένοι
 Τώρα  πια  την  γνωρίζουν  μέχρι  στην  γη  του  Πυρός
Και  πως  να  μην  την  μάθουν  όταν οι  NEW YORKS TIMES
έχουν  αναφερθεί  τόσο  κολακευτικά  για  την  ΑΓΙΑ  ΕΛΕΝΗ
Άρθρο  που  έχει  γράψει  ο   δημοσιογράφος MATT GROSS 
και  δημοσιεύτηκε  τις 5 Ιουλίου  2006  Με  τίτλο  
Found on Kefalonia, the Perfect Beach
Βρήκα  στην  Κεφαλονιά, την  ιδανική παραλία

Θεώρει  απ  όσες  παραλίες  πήγε  στις  διακοπές του 
ως  ιδανική την  ΔΙΚΙΑ  ΜΑΣ  ΑΓΙΑ  ΕΛΕΝΗ
Η  παραλία  της  ΑΓΙΑΣ  ΕΛΕΝΗΣ  αναφέρεται  σ  όλους  τους 
τουριστικούς  οδηγούς  στις  ωραιότερες  της  Κεφαλονιάς
Αν  κάποιος  βρεθεί  στην  παραλία  Ιούνιο η  Σεπτέμβρη  θα 
δει  5  αυτοκίνητα  με  τουρίστες  και  1  με  Χωριανούς 
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ  ΑΡΘΡΟ

Found on Kefalonia, the Perfect Beach


Matt Gross
Agia Eleni beach on Kefalonia, the largest Greek island in the Ionian Sea.
By MATT GROSS  Published: July 5, 2006
DiRedditmblrPermali
The journey from Albania to Kefalonia, the largest Greek island in the Ionian Sea, was long but easy. Each bus, taxi and ferry deposited me at just the right place and just the right time to catch the next bus, taxi or ferry, and when I arrived at midnight in Argostoli, Kefalonia's capital, I simply walked down the street from the bus station until I saw a blue neon sign that said Hotel Tourist.

A dirt road on the island of Kefalonia.








Late-night dinner in Argostoli's central square.

The road to Agia Eleni leads through farmlands and olive groves.
Matt Gross

"You're lucky we have a room," said Pete, the friendly overnight clerk. "We're the cheapest hotel in town."
That room was 42 euros a day, about $55 at $1.28 to the euro, and as generic as the harborside hotel's name, yet I had a small balcony, and the sheets were crisper than any I've slept on in two months.
But when I woke up in those crisp sheets, I felt worse than I have in two years. My chest was heavy, my limbs weak and achy, my hacking cough painful and unrelenting. I had a cold — a bad one. My luck had run out.
Readers of this column may know that I've had phenomenal good fortune so far. The places I've seen, the people I've met, the very fact that I've been able to undertake this adventure, all have had as much to do with luck as with any Frugal Traveler skills I've deployed.
Even my selection of Kefalonia (also spelled Cephalonia) was the result of serendipitous factors. I had it in mind when I asked readers for Greek island ideas. I liked its proximity both to Albania and to Ithaca, Odysseus' home, and it seemed a good middle ground between too-chic-for-me Mykonos, overtouristed Corfu and far-flung, unpopulated rocks like Kasos. Plus, it had a smidgen of glamour — the 2001 film "Captain Corelli's Mandolin" is set there, for the most part just before the 1953 earthquake that devastated the island. When several readers suggested I check it out — one called it "heaven on earth" — I thought: Kismet!
But whom the gods love, they destroy. For two days, I lay listlessly in my room, rousing the energy to get up only around noon, and by 1:30 the powerful summer heat would set in and most businesses would close until evening. And so I would return to Room 26, and sweatily doze till dark, afraid to turn on the air-conditioning, which I blamed for my sickness.
There are, however, worse places to fall ill: Cambodia, for example. Argostoli is a low-key town, with an unpretentious shopping street, Lithostroto, on which the young and the beautiful drink cocktails and coffee frappes in the evening before wandering over to the Central Square for Italian, or to the quayside for seafood. (Grilled Fish Index: 40 euros, or $52, per kilogram at the otherwise affordable Kiani Akti, 30-26710-26680.)
Alas, I could not join their fun. I had no appetite and had to force down every gyro and Greek salad. (Frugal Traveler tip: Illness helps trim food costs.) One night, I worked up enough energy to see "Good Night, and Good Luck" at Anny Cinema (Harakopou 54; 8 euros), an outdoor theater. The next, I sold five books for a euro apiece at the Bookmark (Lithostroto 4; 30-26710-27616; thebookmark-kefalonia.com), whose owner, Brian, a Northern Irish transplant, told me about the Kefalonia I had yet to explore: the trendy town of Fiscardo, whose posh Italian visitors don't walk but glide along the harbor; Corelli's Beach, now fenced off to visitors; and the island in winter, when the air takes on a lustrous clarity and hard rains turn the hills lush and green. He also let me read "Odysseus Unbound," a 50-euro tome that posits that the Ithaca of "The Odyssey" is actually Kefalonia.
Cold or no cold, I had to see Kefalonia. With one day left before I was to fly to Istanbul, I rented a 50cc scooter from Sunbird (15 euros; www.sunbird.gr), declined the proffered helmet (sorry, Mom!) and set off to buy provisions. Then I discovered I'd lost my ATM card.
Down to my last 25 euros, I surveyed my options. A friend could send money via Western Union, or I could get a cash advance on my Capital One Visa card. The former would cost around $100; the latter, 3 percent of the total. I chose the latter, making my withdrawal from the National Bank of Greece, which had no qualms about completing a transaction for a noncustomer.
At long last, I mounted my MBK Ovetto and sped down the road, heading for the west coast, which the reader-recommended GreekTravel.com says has the best beaches. Within minutes, I'd escaped semiurban Argostoli and was deep in the Greek countryside. The dry rock mountains rose up all around, dotted with olive and orange trees and the occasional bulbous spires of churches. I swerved onto side roads that S-curved up and down steep slopes, my neck and arms baking in the sun, my hacking cough and rotten luck forgotten. I felt free.
Using my free tourist map, I made my way northwest at 22 miles an hour, the scooter's top speed, to Agia Kiriaki beach, an isolated crescent of sand and pebbles lapped by blue Ionian water and occupied by just four people. I pulled on my goggles and jumped in, marveling at the skein of shadows cast upon the sandy floor; I hadn't seen water this clear anywhere yet on my trip. Now I understood why people come to Greece.
But after sunning myself there an hour, I craved new turf (and surf). And I knew that on an island with 158 miles of coastline, every road would lead, eventually, to a beach.
After passing through the village of Damoulianata and hanging a right at the hilltop Sunset Taverna, I entered a land of gentler terraced slopes, olive groves and low stone walls. The empty road wound and wound, the sea teasingly close but always just out of reach.
But at last, I neared a cliff, and as I rode my brakes down yet more switchbacks — these steeper and not well paved — I was worried. The Ovetto had strained ascending even the easiest hills, and given how things had been going, I figured I stood a good chance of stranding myself.
I pulled the bike to a stop at the flat spot of one curve and dismounted. I descended a little to see what lay ahead, and then gasped. Below was a tiny white beach at the bottom of a looming, shadowy mountain; I knew in an instant I had found what I wanted. My luck had returned.
Agia Eleni is, to my mind, the perfect beach. Unadvertised, hard to reach and utterly pristine, it has a 20-foot cliff from which you can dive, a second, smaller shore reachable only by wading or swimming, and schools of fish that follow you as you swim among its rocks and over areas of undulating vegetation. And the people who go there (and who revealed its name) are just the sort you hope to see at a Greek beach, the kind who inspire comparisons to the deities of antiquity.

Αναφέρει τις  περιπλανήσεις  του  στο Ιόνιο  και  γράφει  για  την  ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ
Μετά περνώντας  μέσα από  το χωριό  ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ στην  κορυφή  του  λόφου  και
δεξιά  της  ΤΑΒΕΡΝΑΣ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ (Ίσως  τότε  να  δούλευε,)
Μπήκα  σ έναν ήσυχο μέρος  με  κλιμακωτές  πλαγιές  ελαιώνες  με  χωρίσματα  χαμηλών
τοίχων  (Λιθιές ). Ο  άδειος  δρόμος  με  στροφές  , η θάλασσα περιπαικτικά κοντά αλλά πάντα ακριβώς απρόσιτη.
 Αλλά επιτέλους, πλησίασα σε έναν απότομο βράχο, και δεδομένου τα φρένα μου πεσμένα περισσότερο απότομος δρόμος  - αυτός πιο απότομος και όχι καλά στρωμένος - εγώ ανησύχησα. Το Ovetto είχε καταπονηθεί στην άνοδο και των ευκολότερων λόφων, Λογάριασα ότι έχω μια καλή πιθανότητα.  Τράβηξα το μηχανάκι σε μια στάση στο επίπεδο σημείο μιας καμπύλης και κατέβηκα. Κατέβηκα λίγο για να δω τι  είναι  μπροστά, και λαχάνιασα. Κάτω ήταν μια μικροσκοπική άσπρη παραλία στο κατώτατο σημείο, στην σκιά  του βουνού   Κατάλαβα  σε μια στιγμή  είχα βρει ότι θέλησα. Η τύχη μου είχε επιστρέψει.

Η  Αγία  Ελένη είναι, κατά τη γνώμη μου, η τέλεια παραλία. Χωρίς καθοδήγηση, δύσκολο να φθάσεις και εντελώς πρωτόγονη, Υπάρχει  απότομος βράχος 20 ποδιών από τον οποίο μπορείτε να βουτήξετε, μια δεύτερη, μικρότερη ακτή πηγαίνεις  μόνο πεζός ή με  την κολύμβηση, και τα κοπάδια των ψαριών που σας ακολουθούν όπως κολυμπάτε μεταξύ των βράχων της και κοντά οι περιοχές της κυματιστής βλάστησης. Και οι άνθρωποι που πηγαίνουν εκεί (και που αποκάλυψε το όνομά του) είναι ακριβώς το είδος που ελπίζετε να δείτε σε μια ελληνική παραλία, το είδος που εμπνέει τις συγκρίσεις με τις θεότητες της αρχαιότητας

It was getting late, and I had a long ride back to Argostoli. The scooter wheezed up the road, reminding me that I myself hadn't wheezed in hours. My cold, my money woes seemed impossibly distant then, mere trifles to be borne in stoic sorrow. My health will improve and a new ATM card will arrive by FedEx soon, but this day in Kefalonia was irreplaceable, the reward for yielding to the capricious follies of fate.
Καταλήγει  το  άρθρο 
Αυτή  η  μέρα  είναι  αναντικατάστατη
 Θεωρώντας  ότι  επιβραβεύτηκε για  την  προσπάθεια  του
ΣΙΓΟΥΡΑ  ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΙ  ΚΑΙ  ΚΑΛΥΤΕΡΑ 




 ΚΑΙ  ΜΕΡΙΚΕΣ  ΦΩΤΟ ΔΙΚΕΣ  ΜΑΣ


 ΠΩΣ  ΝΑ  ΜΗΝ  ΤΡΟΜΑΞΕΙ
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ  ΤΟ  ΔΡΟΜΟ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΟΜΩΣ  ΤΡΑΒΑ
 ΤΙ  ΝΑ  ΠΡΩΤΟΘΑΥΜΑΣΕΙΣ

  a second, smaller beach  ΤΟ ΓΥΝΑΙΤΙΚΙ
 areas of undulating vegetation  


And the people who go there 
ΠΑΝΤΑ  ΚΑΠΟΙΟΥΣ  ΣΥΝΑΝΤΑΣ
ΟΙ  ΣΥΝΗΘΩΣ  ,,,,,,,

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ



                                                   ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΑΡΟΙ


                                    
                                           ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚΙΝΚ


                                     

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΗ

                                     

                                           ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ
                                             ΕΔΩ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑ ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΟΛΟΙ

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ







;

ΟΛΑ  ΤΟΥ  ΜΠΑΝΙΟΥ  ΔΥΣΚΟΛΑ  ΟΙ  ΟΔΟΙ  ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΟΙ
Η  ΠΕΤΡΑ  ΕΙΣ  ΤΗΝ  ΘΕΣΗ  ΤΗΣ  ΟΜΟΡΦΑ  ΘΡΟΝΙΑΣΜΕΝΗ




ΟΣΑ  ΕΜΠΟΔΙΑ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΔΕΝ  ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ
ΟΙ  ΠΡΩΤΕΣ  ΖΕΣΤΕΣ  ΚΑΙ  ΟΙ  ΠΡΩΤΟΙ  ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ
ΕΧΟΥΜΕ  ΜΠΕΙ  ΣΤΟ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΚΑΘΑΡΙΣΜΩΝ

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ
































Νάτο πάλι Αρχίσαμε Η πέτρα πάνω από τα
κεφάλια μας Μπορεί να πέσει Αν κάνει ένα
σεισμό Κι αυτή τι κάνει Κάθεται στο θρόνο
της και μας κοιτά όλους Ποιος ξέρει άραγε
τι σκέφτεται Ένα πράγμα δεν εξετάζουμε
Πως ξαφνικά πέρυσι ανακαλύψαμε την Αμερική
(ΠΕΤΡΑ) Ίσως υπήρξε και το κατάλληλο
κλίμα Ήταν τότε που αυτοί οι απίθανοι
δημοσιογράφοι -με πρώτο τον χωριανό μας –έκαναν
τους σεισμούς που προέβλεπε ο σοβαρός σεισμολόγος
πρώτο θέμα
Τότε ολοι είδαμε την ΠΕΤΡΑ
Τι κάναμε όλο τον χειμώνα για το θέμα
ΤΙΠΟΤΕ
Και φέτος πάλι τα ίδια
Αν κάποιος θέλει να μας προφυλάξει ας κλείσει
το δρόμο Είναι απλό Ένα πορομαντρο εκεί που
αρχίζει η κατηφόρα
Αλλιώς ας αφήσουν τον κόσμο να κάνει ότι θέλει
Δεν λέω ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Αλλά κίνδυνοι υπάρχουν παντού
Από που να φυλαχτούμε