ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΤΡΕΙΣ ΔΗΜΟΙ

Μια φορά ακόμη αλλάζει ο χάρτης της Τοπικής

αυτοδιοίκησης στην Κεφαλονιά

Δεν ήταν δυνατόν οι Κεφαλονίτες να συνεχίσουν

ως πολίτες ενός και μόνο Δήμου 

Η ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων αυτό διδάσκει

Η αρχαία Τετράπολις  Ποτέ δεν πορεύτηκαν μαζί οι

Τέσσερις πόλεις (περιφέρειες ) Άλλες Συμμαχίες, άλλο

νόμισμα, άλλα μυαλά Πάντα κόντρες μεταξύ τους

Μέχρι και σ εμφύλιο πόλεμο έφτασαν

Οι τέσσερις αυτές κύριες πόλεις του νησιού

αποτελούσαν αυτόνομες πολιτείες, με ιδιαίτερο τρόπο

ζωής, ιδιαίτερες ασχολίες των κατοίκων, που τις καθόριζε

η μορφολογία του εδάφους, και λατρεία διαφορετικών

 θεοτήτων. Αλλά κυρίως την ανεξαρτησία των τεσσάρων

αυτών πόλεων μαρτυρούν οι χαρακτηριστικές παραστάσεις

που απεικονίζονταν στα νομίσματα τους

Μόνον με το μαστίγιο οι διαχρονικοί καταχτητές φίλοι μας

οι Προστάτες (όπως σας αρέσει ) με την βοήθεια των ντόπιων

καταχθόνιων μπόρεσαν να επιβάλλουν ΕΝΙΑΙΑ Διοίκηση

Μετά την ΕΝΩΣΗ κράτησε λίγους μήνες Από τότε πολλοί

οι Δήμοι Ακόμα και στην ίδια επαρχία

 Μέχρι στα χρόνια του Καλλικράτη 

Τα τελευταία 9 δύσκολα χρόνια μ έναν  Δήμο στην Κεφαλονιάς

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ νόμισε ότι μπορει να μας αλλάξει αν

η Κεφαλονιά γινόταν ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ Λογάριαζαν όμως χωρίς

την Κεφαλονίτικη ΖΟΥΡΛΑΜΑΔΑ 

 Έτσι μελλοντικά  πάλι σε χωριστούς δρόμους θα βαδίζουμε

Βρέθηκε ο τρόπος  ν αλλάξει η θεωρία Κάθε νησί Ένας Δήμος

Αρκετά Χρόνια ΑΝΤΕΞΑΜΕ να είμαστε  μαζί

Νομίζω ότι δεν είναι μόνο συναισθηματικοί λόγοι που

οι περισσοτερο ήθελαν ξεχωριστό Δήμο στην Παλλική

Η εγκατάλειψη μιας περιοχής που είχε πληγωθεί από

τους Σεισμούς το 2014 ήταν εμφανέστατη  

 ΧΩΡΙΣΤΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ   

Ευχή με την Βοήθεια της ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ να

προκύψει κάτι καλό για την επαρχία ανεξάρτητα ποιος

θα ηγείται στον Νέο μας Δήμο

ΝΙΚΟΣ Θ

ΜΑΗΣ 2019

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΗΡΩΕΣ

Το Ληξούρι θυμάται

-Το μνημόσυνο των πέντε-   στις  3-6-2018

Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

 Ήταν Ιούνιος  του 1944, ημέρα του Αγίου Πνεύματος και οι εκκλησίες του Ληξουρίου  ότι είχαν απολύσει, που έφτασε από το Αργοστόλι μια χιτλερική κουστωδία με επικεφαλής το μονόφθαλμο εγκληματία φρούραρχο της Κεφαλονιάς, Σπιτέλερ.  Τους Γερμανούς καλωσόρισε με ένα χαμόγελο προδοτικό στην παραλία του Ληξουρίου ο προδότης  Φλωριάς , που είχε ξεχάσει ποιοι είναι οι συμπατριώτες του.      

Η Γερμανική κουστωδία κουβαλούσε  μαζί της τους πέντε  αγωνιστές  από την Αγία Θέκλη,  που τους είχαν φυλακισμένους  πριν ένα μήνα  στις φυλακές Αργοστολίου.

          

 

 

Οι πέντε αγωνιστές πιάστηκαν από τους Γερμανούς σ’ ένα μπλόκο που έκανα στις αρχές Μαΐου του 1944 στο χωριό της Αγίας Θέκλης. Σ σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τους Γερμανούς έφερε στο χωριό  μια Αγιαθεκλησιάνα,   επειδή κάποιοι σκότωσαν τον άνδρα της…  Οι Αγιαθεκλησιάνοι  ξέροντας πως κάτι τέτοιο θα γίνει, είχαν καταφύγει   οι περισσότεροι στα γύρω υψώματα του χωριού …

           Οι πέντε που πιάστηκαν  σε αυτό το μπλόκο ήταν ο Νιόνιος  Ρατσιάτος, καθηγητής φιλολογίας στο Γυμνάσιο Ληξουρίου 43 ετών, ο Σπύρος Αναλυτής με το ψευδώνυμο Κανάρης  22 ετών, ο Αντώνης Ληξουριωτάτος ή Καστρινός 35 ετών, ο Γαβρίλης Ραλλάτος επιστάτης του Λιβιεράτειου Γυμνασίου,  60 ετών και ο γιος του Βασίλης 25ετών.

 Οι Γερμανοί μετέφεραν τους κρατούμενους  στο κτήριο του Μαρκάτου και ταυτόχρονα  μερικοί Γερμανοί απ’ την κουστωδία  εξόρμησαν στα γύρω μαγαζιά για να βρουν καρέκλες και σκοινιά.

          Οι Ληξουριώτες είχαν εξαφανίσει σχοινιά και καρέκλες, ξέροντας τι θέλουν να κάνουν οι Γερμανοί, αλλά οι σκληροί κατακτητές αναζήτησαν το υλικό που ήθελαν από τις αποθήκες των μαγαζιών.

Κάτω από την πίεση των Γερμανών, είχε κατέβει στην πλατεία  κόσμος αρκετός για να του δείξουν οι κατακτητές την κρεμάλα των πέντε αγωνιστών.

Με τον κόσμο που είχαν συγκεντρώσει ζωσμένο ολόγυρα  με τα πυροβόλα, οι Γερμανοί σκαρφάλωσαν στα δύο πλατάνια προς την πλευρά που είναι σήμερα η «Άλφα Τράπεζα», έδεσαν τα καλώδια στα κλαριά, ετοίμασαν τις θηλιές και κάτω από κάθε μια έβαλαν ένα κασόνι.

Όταν όλα ήταν έτοιμα, έφεραν του αγωνιστές από το Μαρκάτο έχοντας στο πλάι τους το προδότη. Σε κάποια στιγμή ένας  Γερμανός διερμηνέας προχώρησε μερικά βήματα μπροστά και διάβασε την απόφαση «Εις θάνατο απαγχονισμού… σαν υπεύθυνους για αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις.»

          Διατάζουν του πέντε  αγωνιστές να κάμουν πέντε βήματα μπροστά και να σταθούν κάτω από τις θηλιές . Με το σύνθημα του Σπιτέλερ, οι Γερμανοί σήκωσαν στα χέρια τους τρεις, τον Νιόνιο τον Ρατσιάτο, τον Αντώνη Ληξουριωτάτο και τον Σπύρο τον Αναλυτή και προσπάθησαν  να τους περάσουν στο λαιμό τις θηλιές.  Ο Σπύρος Αναλυτής πρόλαβε  το δήμιο και πέρασε μόνος του τη θηλιά. Μέσα στη ματωμένη σιωπή που κυριαρχούσε στον κόσμο, ακούγεται η φωνή του Σπύρου Αναλυτή 22 χρόνων παλικάρι να φωνάζει περήφανα.   «Εσύ θα μας εκδικηθείς ελληνική τυραννομάχα νιότη. Ζήτω η Νιότη,  ΖΗΤΩ  η ΕΠΟΝ,  ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΚΕ …»

          Ο ίδιος είχε γράψει πρωτύτερα ένα μήνυμα στο χώρο της φυλακής που τον έκλεισαν  μετά τη σύλληψή του. «Εγώ το σπόρο έσπειρα κατά της τυραννίας, εξού και θέλει θεριστεί καρπός ελευθερίας».

          Οι Γερμανοί τραβήξανε τα κασόνια και η ζωή για τους τρεις τελείωσε.  Οι δήμιοι φρόντισαν να δει ο γέρος Γαβρίλης  Ραλλάτος το παιδί του να πεθαίνει πρώτα. Το έβλεπε ο άμοιρος αρκετή ώρα, γιατί το σκοινί (καλώδιο) της κρεμάλας του Βασίλη Ραλλάτου είχε χαλαρώσει και η ζωή έδειχνε ότι γυρεύει πάλι να φτερουγίσει.  Μα η διαταγή του δήμιου Σπιτέλερ, ανάγκασε ένα Γερμανό να πιάσει  το καλώδιο με τον κρεμασμένο για να το τραβήξει προς τα πάνω. Ακολούθησε και δεύτερο κρέμασμα, όπως και έπειτα του γέρου πατέρα Γαβρίλη.

          Η ταφή τους έγινε  σε λίγα μέτρα έξω από το τότε Ληξούρι, στην Αμμούσα, όπου και σήμερα βρίσκονται τα οστά τους σε ομαδικό τάφο.

Είναι συγκινητικό ότι στο ίδιο μέρος που απαγχονίστηκαν οι πέντε αγωνιστές, συνέβη το ίδιο το 1849 με το θρυλικό παπα-Ληστή Γρηγόρη Ζαπάντη Νοδάρο με την παρέα του.

Σήμερα την πλατεία Ληξουρίου  κοσμεί καλαίσθητο μνημείο το οποίο ανήγειρε η ΠΕΑΕΑ  ΠΑΛΛΗΣ ως αιώνιο μνημόσυνο για τους κρεμασμένους και ως φωτεινό φάρος που θα καθοδηγήσει τις επερχόμενες γενιές.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΤΑ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ

EAM
27 Σεπτέμβρη το 1941 (πριν 75χρονια)ιδρύεται

το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ)
Το ΕΑΜ, ήταν γέννημα ιστορικής ανάγκης, κατά

την περίοδο της φασιστικής γερμανικής κατοχής.

Το ΕΑΜ ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες · γιγαντώθηκε σε 

ένα μαζικό πατριωτικό κίνημα, στο οποίο βρήκαν στέγη

όλοι οι Έλληνες που φλέγονταν από το όραμα της ελευθερίας.

Είναι το μαζικότερο λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα

Έφτασε το 1944 τα 600.000 μέλη, στη μεγάλη τους

πλειονότητα γυναίκες. 

Τα  μέλη  του  ΕΑΜ οι περισσότεροι  μαχητές στον 

Τακτικό  άλλα  και  τoν  εφεδρικό  ΕΛΑΣ  έδωσαν  ότι  είχαν

ακόμη και  την ζωή  τους  να  δουν  την Πατρίδα Λεύτερη

απαλλαγμένη  από  τον  κατοχικό  βραχνά

Όταν έδιωξαν  τους  εχθρούς  υποδουλώθηκαν  στους  φίλους

Εκεί  βρήκαν  χειρότερους  εχθρούς

Έτσι οι  ΕΑΜιτες   δεν  είχαν  θέση  στην  Μετακατοχική  ΕΛΛΑΔΑ

Είχαν  όμως  θέση  οι  κουκουλοφόροι οι μαυραγορίτες οι

δοσίλογοι  και  όλα  τα  φασιστοειδή  που  συνεργαστήκαν

με  τους  κατακτητές 

Στα ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ το 1944 ήταν οργανωμένοι το 90-95% 

των  ανδρών  αλλά και αρκετές  γυναίκες   Ήταν αυτοί που 

βοήθησαν  να  γίνει κάτι  ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ για  την  εποχή εκείνη

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΤΑ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ
Εγινε  στο  Δημοτικό Σχολείο  τον  ΜΑΗ του  1944

ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΤΕ

Μεταφέρθηκε  στις  επόμενες  γενιές  σαν  ο  ΧΟΡΟΣ

του ΕΑΜ Στην  πραγματικότητα  ήταν  χορός  ΥΠΕΡ του

ΕΛΑΣ  Κεφαλονιάς που  έγινε από  την ΕΠΟΝ του χωριού

με απόλυτη  επιτυχία  το 1944

Μια  πράξη  που  σήμερα  διαβάζοντας  αυτά  που  ακλουθούν 

ο  καθένας  μπορεί  αβασάνιστα  να  πει

Και τι έγινε  Σιγά  το  πράγμα

Όμως  όταν  έγινε  ήταν  μια  πράξη  ηρωισμού 

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΤΑ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ  ΜΑΗΣ  1944

Παντού  στην  Κεφαλονιά  οι  αγωνιστές  του  ΕΑΜ  ήταν 

υπό  άγριο  διωγμό 

Η θηριωδία  των  Κατακτητών  και των  ντόπιων συνεργατών 

τους  στο αποκορύφωμα 

Ειχε  προηγηθεί  το  Ολοκαύτωμα  των  Μουζακάτων   και  η

διάλυση  της  έδρας  του  αρχηγείου  του  ΕΑΜ  Κεφαλονιάς  

Παντού  Τρόμος  Οι  προδότες  είχαν  ξεδιάντροπα  μπει

μπροστά  Οι θηριωδίες  των  Κατακτητών  και  των  ντόπιων 

συνεργατών  τους  της  ΠΟΚ (Προδοτικής  Οργάνωσης 

Κεφαλονιάς ) δεν  είχαν  σταματημό

Έκαναν  επιθέσεις  σε  σπίτια  αγωνιστών  στα  χωριά 

Αφού  έπαιρναν  μαζί   όποιους  θεωρούσαν  υπόπτους  μετά

έκαναν πλιάτσικο  Έπαιρνα  ζώα  κι έκαιγαν  στάνες  Στα 

ορεινά  χώρια  Σάμης , Πυργί,  στους Πρόνους  παντού  στην

 Κεφαλονιά  Οι ΕΑΜίτες  είχαν  σκορπίσει  σε  μικρές  ομάδες

στα  βουνά  για  να σωθούν  Πολλοί αγωνιστές  από  τα  μέρη

αυτά  με  απόφαση  του  ΕΑΜ  πέρασαν  στο  Ξηρόμερο 

Τότε  ήταν  που  οι  Γερμανοί  μαζί  με  τους  ΠΟΚιτες   είχαν 

επιχειρήσει  να  καταλάβουν  τα  Καμιναράτα 

Οι  Καμιναράδες  όμως  με  ΠΡΩΤΟ  τον  παπά  Λιά Μαρούλη

αμύνθηκαν  ηρωικά  και  ανάγκασαν  τους  κατακτητές  και 

τους  συνεργάτες   να  φύγουν  και  να  μη επιχειρήσουν  άλλη φόρα 

Αν  έμπαιναν  στο  χωριό  κανείς  δεν  ξέρει  τι  θ ακλουθούσε

Ίσως  αν  πετύχαιναν  οι  επόμενες  κινήσεις  ήταν  Ρίφι Δαμουλιανάτα

Εκεί  δεν  υπήρχαν  κουκουλοφόροι  να  οδηγήσουν  τους 

Γερμανούς  από  άλλους  δρόμους  στο  χωριό 

Δυστυχώς  αυτό  έγινε  λίγες  μέρες  μετά  στην  Άγια  Θέκλη

Όπου  συνέλαβαν  τους  ΠΕΝΤΕ ΗΡΩΕΣ  που  κρέμασαν   στον

Πλάτανο  της  πλατείας  στο  Ληξούρι  στις  5-6-1944

Γραφτήκαν  τα  παραπάνω  που  μπορεί  μα  μην  έχουν  άμεση

σχέση  με  το  Θέμα  μας  Όμως  πρέπει  να  γνωρίζουμε  κάτω 

από  ποιες  συνθήκες  ΕΓΙΝΕ Ο ΧΟΡΟΣ  ΤΟΥ  ΕΑΜ

Λόγω  της  κατάστασης  που  επικρατούσε  για  ανύψωση  του

ηθικού  του κόσμου  η ηγεσία  του  ΕΑΜ  αποφάσισε  να γίνει

ένας  Χορός  υπέρ  του  ΕΛΑΣ   Τον  χορό  θα  οργάνωνε  το  ΕΑΜ

Παλλικης.  Γραμματέας  της  Αχτίδας  Παλλικης  ήταν  ο  Γεράσιμος 

Στεφανάτος  (Κριμπάς )  Τόπο  επέλεξαν  τα  Δαμουλιανάτα

Πολλοί  ήταν  οι  λόγοι  που  τα  Δαμουλιανάτα  θεωρηθήκαν

κατάλληλα  για  να  γίνει  ο  χορός

Παρά  πολλοί από τους  κατοίκους  ήταν  οργανωμένοι  η  συμπαθούντες

το  ΕΑΜ  Και  οι  ελάχιστοι  που  δεν  ακολουθούσαν  δεν  ήταν  προδότες 

Στα  Δαμουλιανάτα  μέσα  στο  χωριό  δεν  υπήρχαν  Γερμανοί

Όμως  στην  περιοχή  ΚΟΜΑΤΙ  πάνω  από  την  Αγία Ελένη  είχαν

Φυλάκιο  Παρατηρητήριο  και  στην  Αγία  Θέκλη  στρατιωτική

Μονάδα 

 Στα  ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ  όπως  στα ΚΑΜΙΝΑΡΑΤΑ και  ΑΓΙΑ ΘΕΚΛΗ 

υπήρχαν  οι  πλέον  Μαζικές   και  ΖΩΝΤΑΝΕΣ  Οργανώσεις 

Επίσης  στα  Δαμουλιανάτα  υπηρχε  οργάνωση  ΝΕΩΝ  ΕΠΟΝ  που 

ήταν  οργανωμένοι οι νέοι  αλλά και  οι νεαρές  Δαμουλιάνισσες

Η  ΕΠΟΝ  ανέλαβε  την  διοργάνωση  του  χορού   

Την  εποπτία  είχε  ο  Νιόνιος   ο Γιωργάτος  απο  την ΑΧΤΙΔΑ  ΠΑΛΛΙΚΗΣ
Όλες  οι  προετοιμασίες  έγιναν  κάτω  από  την  μύτη  των  Γερμανών

και  των  ντόπιων συνεργατών  τους 

Διαδόθηκε  η  είδηση  στους  ΕΑΜιτες για  τον  χορό  σ  όλη  την  Κεφαλονιά

Μάλιστα κάποιος είπε Το ξέρουν  τόσοι στην Κεφαλονιά Δεν θα βρεθεί 

κάποιος  να το πει στους Γερμανούς Βεβαία δεν ξέρουμε  Δεν το

 έμαθαν οι Γερμανοί η δεν Τόλμησαν να  πάνε  ΝΥΧΤΑ στο χωριό  

Ο  Ανδρόνικος  ο  Κουρούκλης  ρύθμισε να  έρθουν  όργανα  από  την 

Φιλαρμονική  Ληξουρίου  Τα  όργανα  από  το  Ληξούρι  στο  χωριό τα

έφεραν  μέσα  σε  μαλάθες (μεγάλα  κοφίνια )   χωριανοί  που

κουβαλούσαν ξύλα στους φούρνους  στο  Ληξούρι 

Ο  μπουφές  του  χορού  ήταν  πλούσιος  για  την  κατάσταση   της εποχής
Πρόβατα,  γίδες,  κριθαρένιο, ψωμί μαζί και χόρτα

Το  κρασί  ήταν  το  μόνο  που δεν  τελείωσε

Ο  χορός  σημείωσε  ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ 

Ήρθε  κόσμος  όχι  μόνο  από  τα  κοντινά  χωριά  και  το Ληξούρι αλλά

και  από  μακριά  Πύλαρο,  Θηνιά , Αργοστόλι 

Όλοι  αυτοί  ταξίδεψαν  μια  μέρα  ίσως  και  δυο  γιατί  έκαναν  την 

απόσταση  με  τα  πόδια  Όμως  έπρεπε  να  μη  γίνουν  και  στόχος 

Το  βράδυ  του  χορού  η  οργάνωση  του  χωριού  είχε  τοποθετήσει 

Φρουρούς  στους  δρόμους  από  Γέρακα  Πηγή  Καμιναράτα 

Μεγαλύτερη  Προσοχή  είχαν  στον  Δρόμο  από  την  Γερασιά  επειδή
στο  Κομμάτι  υπηρχε  Γερμανικό  Φυλάκιο
Στο χωριό δεν πλησίιασε κανένας  Ολα  κυλισαν ΟΜΑΛΑ 

Μερικοί  από  τους  φρουρούς  Βάσος  Δαούσης  (του Κουμουντούρου ) 

Μήτσος   Ευαγγελάτος   (Κούνος )  Σάββας  Ευαγγελάτος  (Βαγγελη)

Μήτσος   Ευαγγελάτος  ( Όλγας) κ α

Πηγή Αφηγήσεις  χωριανών 

  

Μπαμπή Γιουλάτου  (Ρίφι), Ο τότε γραμματέας  της ΕΠΟΝ

                                                 Γιάννη Δανελάτου,

Αλλά και  αυτών που δεν ζουν πια

  Γιώργη  Θεοφιλάτου   και  Ζαχαρία  Απολλωνάτου

Ολοι  συμμετείχαν  αλλά  και βοήθησαν

Για την κατασταση στην Κεφαλονια τότε Σπύρος Λουκάτος

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗ (ΤΡΙΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)

ΜΟΥΖΑΚΑΤΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

ΜΟΥΖΑΚΑΤΑ  23-4-1944 ΜΑΥΡΟ ΤΕΛΟΣ

Ένας  ακόμα  τόπος  που  πάνω  του  ξέσπασε  η λύσσα

του  ετοιμοθάνατου  απαίσιου  θηρίου  του ναζισμού

Τόσο  των  κατακτητών  όσο  και  των  αδίστακτων

ντόπιων συνεργατών  τους  της  ΠΟΚ (προδοτικής 

οργάνωσης  Κεφαλονιάς ) όπως  εύστοχα τους  είχε

 ονομάσει  ο σκλαβωμένος  λαός

Λίγους  μήνες  μετά  την  εξολόθρευση  της  Ιταλικής

Μεραρχίας  του ΑΚΟΥΙ( Ένα από τα μεγαλύτερα

 εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου)

δεν  είχαν  χορτάσει  από  το αίμα  των  9000 Ιταλών

και  ζητούσαν  κι άλλο

Τα Μουζακάτα ήταν ορεινό χωριό κοντά  στα Ζερβάτα

στον δρόμο  Σάμης Πόρου 
Την περίοδο 1941 – 44 τα Μουζακάτα ήταν για την

 Κεφαλονιά  το κέντρο της Εθνικής Αντίστασης ενάντια

στις δυνάμεις   Κατοχής  

Ο λαός το αποκαλούσε "μικρό Σούλι".

Υπήρχε αρχηγείο του ΕΛΑΣ με καπετάνιο τον Γεράσιμο

Γρηγοράτο ή Αστραπόγιανννο με αρκετούς Αγωνιστές

κυρίως από τα Μουζακάτα.

Στόχος  για  τους  λαομίσητους  κατακτητές  και  τους

ντόπιους  συνεργάτες  τους  έγινε  το  χωριό  με  σκοπό

την  διάλυση  του  αρχηγείου  αλλά και του  ΕΛΑΣ 

Στις 23 Απριλίου 1944 οι Γερμανοί μαζι με τους Ντοπιους 
συνεργάτες έζωσαν το χωριό από το βράδυ  περιμένοντας 
 να ξημερώσει  για  να επιτεθούν

Οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν  προ το Βουνό

Κάποιοι  έμειναν  Τους  συγκέντρωσαν  χωρίς  να  εκτελέσουν 

κάποιο εκεί   Έβαλαν  φωτιά  κι  έκαψαν  τα  πάντα  ακόμα

και την  εκκλησιά  του Αγ Αντρέα

Άφησαν  πίσω  μόνο  αποκαΐδια 

Από  όσους  κατοίκους  έπιασαν  στο  χωριό  πήραν  4

Γιάννη Γρηγοράτο, Γιάννη Μουρίκη,  Αριστομένη Μιχαλάτο 

και  τον  γιο  του  Πέτρο 17 χρόνων  Αυτούς  τους  εκτέλεσαν 

την  Πρωτομαγιά  μαζί  με άλλους  στο Αργοστόλι  

ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΉ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ 
Οι  κάτοικοι  χωριού δεν  επέστρεψαν  ποτέ  να  μείνουν 

Μετά το ολοκαύτωμα έμεναν σε σπηλιές,  στάνες  και

φιλοξενήθηκαν από τους  κατοίκους των Ζερβάτων.

Οι Μουζακάδες διώχτηκαν από τους Γερμανούς ,αργότερα

εξορίστηκαν κατά  την διάρκεια του Εμφύλιου  

Λίγους μήνες μάλιστα μετά το ολοκαύτωμα οι Γερμανοί

πάντα μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους  έκαναν  επιχείρηση 
στην  ευρύτερη περιοχή με καταστροφές και  αρκετά θύματα. 

Το χωριό δεν ξαναχτίστηκε ποτέ, καθώς, μετά τον εμφύλιο,

ήρθε  ο καταστροφικός  σεισμός  του  1953.
Δυσανάλογα βαρύς ο φόρος αίματος που απέδωσε η Κεφαλονιά...

 Σε ένα ρημαγμένο νησί, όχι ένα αλλά δύο ολόκληρα χωριά

(τα Μουζακάτα και τα Αργίνια) πυρπολήθηκαν από τους Γερμανούς

 κατακτητές και κάτοικοί τους εκτελέστηκαν.
Μουζακάτα, Ένα Μαρτυρικό Χωριό που περιμένει ακόμα

 την επίσημη αναγνώρισή του

Σε Καταλόγους αναγνωρισμένων μαρτυρικών πόλεων

και χωριών δεν φαίνεται (Υπάρχουν  τα Αργινια)

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ  Η αδιαφορία των ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ  ΣΙΓΟΥΡΑ   

Στην  θέση  που  ήταν το  παλιό  χωριό , με χορηγία ιδιώτη,

με  καταγωγή από τα Μουζακάτα, χτίστηκε μνημείο και
 γίνονται  ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης.

          ΕΝΑΣ  ΣΤΕΝΟΣ ΧΩΜΑΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΚΟΔΡΟΜΟΣ
         2 ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΛΜ  ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
          ΠΟΣΟΙ  Θ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ  ΝΑ  ΠΑΝΕ ?
             ΟΣΟ ΠΙΟ ΛΙΓΟΙ ΠΙΟ ΚΑΛΑ

                                         ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΕΡΕΙΠΙΑ ΣΠΙΤΙΩΝ

                              ΦΩΤΟ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ  12-7-15 ΑΠΟ ΚΚΕ
 

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ

 

                              

Πρόλογος  Το καλοκαίρι  ο Μπάμπης  μας  μίλησε γι  αυτές της  ιστορικές  

στιγμές  Τον  παρακαλέσαμε  να  τα  γράψει  να  τα  μάθουν  περισσότεροι  Τον
Ευχαριστούμε  για  την  ανταπόκριση  του 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Ήταν Φθινόπωρο σαν και τώρα το 1944 και κόντευα να κλείσω τα 10 μου χρόνια. Τα είχα κατά καιρούς και εποχές μοιραστεί ανάμεσα στο χωριό της μητέρας μου "Χαυριάτα" κυρίως τα πρώτα κι' εκείνο του πατέρα μου "Δαμουλιανάτα" τα τελευταία, όπου είχα σαν κύριο έργο την βόσκηση 3 Ελβετικών αγελάδων αλλά και άλλων κτηνοτροφικών και γεωργικών εργασιών καθόλου ευκαταφρόνητων εκείνου του δύσκολου καιρού του τρόμου και της ανέχειας. Όλες οι μέρες του χρόνου γεμάτες και δεν έφταναν...Παράλληλα είχα να διαβάζω και τα μαθήματα του Δημοτικού σαν "κατ' οίκον διδαχθείς", σωστότερα "κατά κάμπο..."Οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι στο χωριό της μητέρας μου. 1.30' ώρα και συνήθως λίγο περισσότερο μακριά με το μουλάρι μας και ένα γα'ι'δουράκι πρω'ί'-βράδυ 6 μέρες τη βδομάδα. Τότε εργαζόνταν και τα Σάββατα. Κουβαλούσα στην πλάτη μαζί με τ' άλλα σ' ένα σάκο βιβλίο και τετράδιο. Ο σάκος ήταν μια παλιά μαξιλαροθήκη "ντεμέλα" όπως τη λέμε στην Κεφαλονιά. Και τα δυο χωριά ανήκουν στο δυτικό μέρος του νησιού, το κάπως ξέχωρο σε όλα του με πρωτεύουσα το Ληξούρι. Το "μικρό Παρίσι" για όσους το ένιωθαν και εξακολουθούν να το νιώθουν έτσι! Εκεί κατεβαίναμε κάθε Σάββατο στην αγορά το "φόρο", για το πάρε-δώσε, τα ψώνια της βδομάδας, το αντάμωμα με τους άλλους χωρικούς, τις συμφωνίες, τις διαφωνίες, τα νέα...

   Κείνες τις μέρες και οι τελευταίοι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει το νησί. Ο Κόκκινος Στρατός στο ανατολικό μέτωπο προέλαυνε βαθιά μέσα στην ίδια τους τη χώρα και στο δυτικό όπου οι σύμμαχοι Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικανοί με την απόβαση τους επιτέλους στη Νορμανδία το είχαν ανοίξει, κέρδιζαν έδαφος, έστω και με βήμα σημειωτόν. Στα χωριά μας κουμάντο έκανε το ΕΑΜ. Οι πόλεις Ληξούρι και Αργοστόλι βρισκόνταν κάτω από τον έλεγχο της γερμανοοπλισμένης ΠΟΚ (Πατριωτική Οργάνωση Κεφαλονιάς) και της χωροφυλακής. Κάτι θα γινόταν!

   Ένα προχωρημένο απόγευμα, "κοντόβραδο" το λέμε εκεί, άντρες συγκεντρώνονταν στην ανατολική άκρη του χωριού έξω από το μαγαζί του Γιάννη Ζαφειράτου του "Τριζονιάρη". Θα ήταν ένα μπουλούκι 20, 25, 30 στο περίπου απ' όσο θυμάμαι ύστερα από 71 χρόνια. Ανάμεσά τους και ο Σπυράγγελος ο Τζουγανάτος ο "Μινερβής" με ένα όπλο πολεμικό μονόβολο (μιας σφαίρας) του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, έναν Γκρά. Αν κάποιος άλλος είχε και κάνα πιστόλι στο σακίδιό του δεν γνωρίζω. Δεν είδα. Σε λίγο έφτασε ο μπάρμπας μου, ο δάσκαλος Σπύρος Ευαγγελάτος του "Κοτσιδά", ένας λεβεντάνθρωπος καθοδηγητής στο ΕΑΜ. Μπήκαν στη γραμμή, σχημάτισαν τριάδες και τους μίλησε. Το σχέδιο ήταν η κατάληψη του Ληξουριού και ο αφοπλισμός των Ποκιτών και χωροφυλάκων. Η εξουσία στη Δυτική Κεφαλονιά έπρεπε να περάσει στα χέρια του ΕΑΜ! Τους τόνισε ότι αν κατάφερναν να πάρουν το Ληξούρι στους ανθρώπους του όποιοι κι αν ήταν, δικοί μας ή αντίπαλοι, θα έπρεπε να τους φερθούν κόσμια, να μην πειράξουν κανένα κορίτσι και να πειθαρχούν σε κάθε τους βήμα στους υπεύθυνους της οργάνωσης. Τους είδε άοπλους και τους καθησύχασε. Στην πορεία τους, 10 χιλιόμετρα δρόμος μέχρι την πόλη που θα ενώνονταν και με άλλους από τα γύρω χωριά, η οργάνωση θα τους εφοδίαζε με χειροβομβίδες! Ξεκίνησαν σε σχηματισμό και χάθηκαν στο συνεχόμενο χωριό Ρίφι ανατολικά.

   Γύρισα σπίτι μου. Ο πατέρας μου κάλεσε τη μάνα μου και την μεγαλύτερη κατά 11 χρόνια ετεροθαλή αδελφή μου. Τα άλλα μου αδέλφια (αδελφή και αδελφός) ήταν κατά 5 και 6 χρόνια μικρότερά μου. Η μητέρα μου θα καθόταν στο σπίτι με τα μικρά και οι υπόλοιποι αυτός, η μεγάλη μου αδελφή κι' εγώ θα ξεκινούσαμε χαράματα για το Ληξούρι να πλαισιώσουμε τους πρωτοπόρους που πήγαιναν να το καταλάβουν. Αν έμπαιναν μέσα, να μη φανούν γυμνοί. Αν είχαν εμπλακεί σε μάχη, θα γυρίζαμε πίσω. Οι Ποκίτες τώρα χωρίς τους Γερμανούς δεν θα τολμούσαν να ξεμυτήσουν. Σχεδόν δεν κοιμήθηκα! Μπονώρα, μπονώρα ξεκινήσαμε. Μπροστά ο γέρος καβάλα στο μουλάρι μας, εγώ στα καπούλια και η αδελφή μου η Ανθούλα ακολουθούσε καβάλα στο γα'ι'δουράκι. Παντού σιωπή. Είχα κερώσει. Φοβόμουνα. Ο γέρος το κατάλαβε και από μία πέτσινη κυνηγετική τσάντα που είχε μαζί του έβγαλε και για πρώτη φορά έμαθα πως είχε πιστόλι. Ένα μεγάλο περίστροφο αμερικάνικο με ένα κουτάκι τενεκεδένιο γεμάτο σφαίρες! Για την ιστορία αυτού του όπλου εγώ τουλάχιστο δεν θα είμουνα και τόσο υπερήφανος! Σχετιζόταν με έναν νεανικό του τσαμπουκά όταν του είχαν στήσει ενέδρα και τον πυροβόλησαν εντός του τότε δικαίου. Αργότερα το παρέδωσε στην εθνοφυλακή που εγκατέστησαν οι Άγγλοι επεμβασίες μετά τη Βάρκιζα και ακολούθησε κατσάδιασμα από έναν εαμίτη φίλο του. Τότε όμως ένιωσα σιγουριά. Ήταν και άριστος σκοπευτής με ετοιμότητα και ψύχραιμος! Μου είπε να μη φοβάμαι. Η σιωπή εξακολουθούσε και η εξήγηση ήρθε αργότερα όταν στο έμπα της πολιτειούλας μάθαμε πως το Ληξούρι είχε παραδοθεί χωρίς να πέσει τουφεκιά και ο κόσμος από τα χωριά είχε κατεβεί και πανηγύριζε την απελευθέρωση. Από εδώ και η σιωπή του κάμπου. Ο υπομοίραρχος της Χωροφυλακής και φρούραρχος, πρότεινε στους άνδρες του ν' αντισταθούν. Αυτοί, παιδιά του Λαού, του απάντησαν πως θα πήγαιναν με το ΕΑΜ. Μπήκε σε μια καμπινάτη βάρκα με μηχανή, "μπεζίνα" τη λέγαμε και τράβηξε για τ' Αργοστόλι. Οι χωροφύλακες πήγαν στο ξωκκλήσι του Άη Βασίλη πάνω στο δρόμο για το Ληξούρι, κάναν τα όπλα τους πυραμίδες και τα παρέδωσαν στους πρώτους Ελασίτες που κατέβαιναν από τα χωριά ακολουθούμενοι από τον χείμαρρο των ξωμάχων που λαχταρούσαν την εθνική κι' αντάμα την κοινωνική τους απελευθέρωση! Οι Ποκίτες, οι γερμανοοπλισμένοι, οι μέχρι χθες θρασείς πλιατσικολόγοι, μαυραγορίτες και τσιράκια των αρχόντων, με δυο λόγια ο υπόκοσμος που αργότερα θα ακολουθούσε το επικερδές επάγγελμα του εθνικόφρονα, λούφαξαν στα καβούκια τους. Όταν φτάσαμε στη μεγάλη σήμερα κεντρική πλατεία που τότε με το προσεισμικό μέγαρο "Μαρκάτο" ήταν χωρισμένη στα δυο, τη δυτική του Πετρίτση και την με μέτωπο στη θάλασσα του Ηλία Μηνιάτη, είδαμε στη δεύτερη πάνω στον εξώστη τον κομμουνιστή καθηγητή μαθηματικών Νιόνιο Γεωργάτο πρωτεργάτη της αντίστασης, φίλο του τραυματισμένου, διασωθέντα κατά την εκτέλεση και συναγωνιστή του Άμου Παμπαλόνι (Λοχαγού Κορέλι) και τον τιμωρό των δωσιλόγων καταδοτών και γερμανοντυμένων, τον λεβέντη ελασίτη, φοιτητή της Νομικής Χαρίλαο Ματιάτο, που μόλις είχαν τελειώσει τους σύντομους χαιρετισμούς τους στην κατάμεστη από κόσμο πλατεία. Παντού περιβραχιόνια με τα αρχικά του ΕΑΜ. Αντάρτικα τραγούδια και ζητωκραυγές. Στην προκυμαία σ' ενα ξύλινο κα'ί'κι επιβιβάζονταν πολλοί. Σε λίγο θα σάλπαρε για τ' Αργοστόλι. Στο χειροκίνητο τότε τηλέφωνο ήρθε η είδηση πως κι' εκεί ο ΕΛΑΣ κατέλαβε την πόλη ανοιξε ττην πόρτα της φυλακής και λευτέρωσε τους κρατούμενους. Δίπλα στο κατάρτι του μια πελώρια κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο! Πιθανώς από βαμένο διπλό σεντόνι. Την ουρά της κρατούσε όρθιος, τη χάιδευε λες ευλαβικά με το καβουράκι του ο χωριανός μας Αριστόβουλος Ζαφειράτος ο "Γκαρδόρος". Ο κυνηγημένος από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, ο προπαγανδιστής στο νησί μας της κοινωνικής απελευθέρωσης, ο πριν τον δικτάτορα Μεταξά υποψήφιος του ΚΚΕ με τους 700 ψήφους... 

   Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, συνταξιούχος του ΤΣΑΥ Βριλήσσια.

ΣΗΜ  ΠΟΚΙΤΕΣ Συνεργάτες  των Γερμανών ΠΟΚ Ερμηνεία από τον λαό

Προδοτική Οργάνωση Κεφαλονιάς

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

70 Χρόνια  πριν  15-6-1945 τα  κεφάλια  του  ΑΡΗ 

και  του  Τζαβέλα  ήταν  κρεμασμένα  στους 

φανοστάτες  στα  Τρίκαλα  Αυτοκτόνησαν  για  να

 μην τους  πιάσουν  ζωντανούς  οι διώκτες  τους

Μετά  την Συμφωνία  της Βάρκιζας  ειπε

Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι

Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια

τους δε θα πέσω γιατί τα βουνά με ξέρουν.

Και το περίφημο  Καλή Αντάμωση στα γουναράδικα

Σήμερα  όλοι  εκθειάζουν  τον  καπετάνιο  ΑΡΗ

Όλοι  θέλουν  να  κερδίσουν  κάτι  και  μονό 

αναφέροντας  τα  όνομα  του 

Η  Ιστορια  δυστυχώς  έγραψε

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ

Δεν  ήθελαν  οι  Εχθροί  αλλα  ουτε  και  οι φίλοι  τον

Άρη  ΖΩΝΤΑΝΟ   Τους  ενοχλούσε 

ΝΕΚΡΟ  ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ  ΟΛΟΙ

Τι να  πει  κάποιος σήμερα για τον  ΑΡΗ

Έχουν  μιλήσει  γι  αυτόν  οι  ΟΡΚΙΣΜΕΝΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ

Ο Παναγιώτης  Κανελλόπουλος  έκτος  από  τις  δηλώσεις

που  του αποδίδονται 

Η Μακρόνησος είναι ο Παρθενών της συγχρόνου Ελλάδος.

Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας.

(προς τον Βρετανό στρατηγό Σκόμπυ, δείχνοντάς του ένα άγημα

του Ελληνικού Στρατού που παρήλαυνε 1944)

το 1982 δήλωσε: Άντρες σαν τον Άρη γεννιούνται μια φορά

στα 100 χρόνια και άμα

Ο επισμηναγός Ανδρέας Μωραΐτης: Ήταν γεννημένος για αρχηγός

Η αντίληψη του, η διορατικότητα του, και η γρήγορη σύλληψη

σχεδίου δράσεως και αντιπερισπασμού, ήταν φαινόμενα που θα

ζήλευαν και οι καλύτεροι ηγήτορες καριέρας στρατιωτικοί και πολιτικοί

Ο Άγγλος συνταγματάρχης Κρις Μοντάγκιου Γούντχαουζ: Ήταν η πολεμική μεγαλοφυΐα του ΕΛΑΣ.  Αλλα και  οτι Πολεμούσε Έλληνες  συχνότερα απ' ότι  Γερμανούς 

Ο  καθένας  καταλαβαίνει  ποιους  Έλληνες

Η  ΑΡΙΣΤΕΡΑ  ΣΗΜΕΡΑ ΑΠ ΑΚΡΗ  Σ ΑΚΡΗ  ΤΟΝ ΘΕΩΡΕΙ   ΣΥΝΒΟΛΟ

Ας  μείνουμε  στο ΣΗΜΕΡΑ  γιατί  το  χθες  πληγώνει

Κάπου διάβασα οτι  είχε τούτο  πει το  τόσο επίκαιρο

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για

την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια

τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε

με τα πεζούλια μας εδώ;

O Θανάσης  Κλάρας , έγραψε  το ψευδώνυμο του

«Άρης Βελουχιώτης» με χρυσά  γράμματα στην ιστορία,

Στη διάρκεια του Εμφυλίου, ο Μανώλης Χιώτης συνέθεσε το

τραγούδι «Ένας λεβέντης έσβησε» για το θάνατο του Άρη

Βελουχιώτη, μελοποιώντας στίχους του Νίκου Μάθεση σε

 συνεργασία με το Μιχάλη Γενίτσαρη. Η σύνθεση του 1945

 ηχογραφήθηκε το 1980 από το Γιώργο Νταλάρα στα

«Ρεμπέτικα της Κατοχής»

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ