2015

150 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ΗΛΙΑΣ ΖΕΡΒΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΕΓΡΑΨΕ

Η Διοίκηση της Ελλάδος γίνεται πλέον από την Αγγλία

Οι Άγγλοι αποχώρησαν από την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ των Επτανήσων και πήραν την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΟΛΗΣ της ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΕΔΡΑ απλώς μεταφέρθηκε από την Κέρκυρα στην ΑΘΗΝΑ

Τότε είχαμε μόνο τους Άγγλους

Τώρα έχουμε ΟΛΗ την Ευρώπη


Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ



Κέφι  Όρεξη  και μεράκι  Αποτέλεσμα  εξαιρετικό 
Τι κι αν έχουν  μείνει λίγοι 
Το παν είναι  να  περνούν Όμορφα  
Αυτό γίνεται  όταν ζουν  αυτές  τι  όμορφες  στιγμές 

Απο ΤΟ Δ Σ 
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Δαμουλιανάτων & Ριφίου ευχαριστεί όλους
 τους χωριανούς που βοήθησαν για το στόλισμα του χριστουγενιάτικου
 δέντρου και γενικά μέσα και έξω του σχολείου επίσης θέλει να 
ευχαριστήσει για την αμέριστη υποστήριξη πού έδειξαν στο τοπικό 
ημερολόγιο 2017 και επειδή δεν έφτασαν θα τυποθούν καινούργια
 για όσους δεν πήραν. Χρόνια πολλά και Καλές Γιορτές σε όλους 
και στους απανταχούς Δαμουλιανάδες.













ΦΩΤΟ ΑΠΟ F B ΣΥΛΛΟΓΟΥ 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ ΕΓΙΝΕ Η ΒΡΟΧΗ ΧΑΛΑΖΙ



Η μπόρα άρχισε σιγανή το πρωί σήμερα
Δυνάμωσε  αργότερα  έκαμε τους  δρόμους
ποτάμια  και τέλος  έγινε  ισχυρή χαλαζόπτωση
με αρκετές  ζημιές
Σαν  να  μην έγινε  τίποτε βγήκε  ένας
Λαμπρός  ήλιος  για να συμπληρώσει την
Τρελή  μέρα














ΤΟ ΣΤΡΩΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΤΑΜΙ 

ΦΟΤΟ ΜΑΝΤΕΛΗΣ Β 

 Ο ΜΙΚΕΛΗΣ ΕΙΔΕ ΑΣΠΡΗ ΜΕΡΑ 
ΦΟΤΟ ΣΠ ΔΑΝΕΛΑΤΟΣ 

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΔΩΝ  " Η  ΠΛΑΓΙΑ "
 Αθήνα  23 Νοεμβρίου 2016
Σήμερα αποχαιρετήσαμε ένα νέο άνθρωπο, έναν καλό οικογενειάρχη, ένα σπουδαίο επιστήμονα, το Βασίλη Γκίκα.
Ο ξαφνικός και αναπάντεχος χαμός του μας αιφνιδίασε όλους. Στη γυναίκα του Δάφνη, κόρη της Ελένης Αλιβιζάτου και του Διονύση Παπαδόπουλου, στα παιδιά του, Ίριδα και Θέμιδα, καθώς και στους λοιπούς συγγενείς εκφράζουμε τη θλίψη μας και τη συμπαράστασή μας.
Το Διοικητικό Συμβούλιο

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΧΑΜΟΣ

Σε ηλικία 51 χρόνων  εντελώς  ξαφνικά ο Βασίλης  Γκίκας
έφυγε  για  πάντα  Σύζυγος  της  Δάφνης  Παπαδοπούλου
Γαμπρός  του  Διονύση  Παπαδοπούλου  και  της  Ελένης  
Αλιβιζάτου  Η εξόδιος  ακολουθία  στο Α Νεκροταφείο
Αθηνάς  την Τέταρτη  23 Νοέμβρη  στις   12. 00
Θερμά  Συλλυπητήρια  στους  δικούς   του

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Προσκαλούμε όλα τα μέλη μας στην ετήσια τακτική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας, στις 4 Δεκεμβρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 10.30 π.μ. στα γραφεία της ΟΚΙΣ, Καρόλου 28.
Θέματα της Συνέλευσης
Απολογισμός Διοικητικού έργου
Έκθεση εξελεγκτικής επιτροπής
Εκλογή εφορευτικής επιτροπής για τη διενέργεια εκλογών
Προτάσεις
Η παρουσία και η συμμετοχή όλων των μελών του Συλλόγου μας στη Γενική Συνέλευση είναι απαραίτητη για τη ζωή και τη λειτουργία του. Μαζί θα αποφασίσουμε για το παρόν και το μέλλον μας.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου
Γεράσιμος Ι. Ζαφειράτος

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΑΤΑ ΛΗΞΟΥΡΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΡΟΜΟΣ


Σήμερα  κάποιος  από  τους  νεώτερους  δεν  είναι τόσο 
εύκολο  να  καταλάβει  ότι  κάποτε  η  μικρή  απόσταση 
Δαμουλιανάτα  Ληξούρι  ήταν  σχεδόν  μια μέρα 
Ότι  οι  μαθητές  μετά  το  γυμνάσιο  της Άγιας  Θέκλης 
που  συνέχιζαν  στο  Λύκειο  η  στην Βαλλιάνειο  
Επαγγελματική  Σχόλη(ΒΕΣ)  νοίκιαζαν  σπίτια  και  έμεναν 
όλη  την  εβδομάδα  στο  Ληξούρι  γι αυτόν  ακριβώς  το  λόγο 
Δεν  ήταν  η  διαδρομή  κάποτε  μεγαλύτερη  από  τώρα 
Ιδία  η απόσταση  περίπου ήταν  πάντα
Ο  χρόνος  για  πάει  κάποιος  στο  Ληξούρι  ήταν  πολύ  μεγάλος 
Η αλλαγή που έγινε είναι Κάποτε πηγαίναμε  Δαμουλιανάτα
Ρίφι – Μονοπωλάτα  Τώρα  με τον  δρόμο που φτιάχτηκε το
1985  η διαδρομή είναι  από Γέρακα  Καλάτα - Μονοπωλάτα
Από  Δαμουλιανάτα  αλλά  και  τα  γύρω χωριά κάνουμε
σήμερα  την διαδρομή  χωρίς  σκέψη 
Ο χρόνος  με  τα Ι Χ έχει  ελαχιστοποιηθεί  Δεν ήταν  πάντα  έτσι 
Πριν 50 η 40 χρόνια για  να  πάει  κάποιος  στο Ληξούρι ήθελε 
μια ώρα  με το λεωφορείο  Ακόμη πιο παλιά  ήταν περιπέτεια 
Μέχρι ακόμη  και  το 1965  συγκοινωνία  δεν υπηρχε
Οι χωριανοί μας όπως και από τ  άλλα χωριά χρησιμοποιούσαν
σαν μέσα μεταφοράς  ανθρώπων και πραγμάτων  τα ζώα  
Ο Χρόνος απο χωριό μ επιστροφή ηταν 2και μισή έως 3 ώρες 


                                         1966 ΜΕ ΤΑ ΖΩΑ ΟΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ 
                                      ΦΩΤΟ  ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ
Ένα αυτοκίνητο  Δ Χ η Αγοραίο  όπως  το  έλεγαν  μετέφερε
κόσμο  από το χωριό στο Ληξούρι  Το αμάξι του Χρήστου του
Δανελάτου Το αυτοκίνητο του Σέλου όπως έμεινε στην ιστορία 
Ένα αμάξι που έπρεπε να μεταφέρει 5-6  άτομα  Όμως  πάντα 
ήταν φορτωμένο με 10-12 άτομα και 5-6  στα φτερά

Έτσι οι περισσότεροι  έκαναν την διαδρομή  με  τα  ζώα  

                                     ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΤΡΟΚΙΝΗΤΟ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΑΥΤΟ
                                            ΦΟΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ
                                            ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ
                                       ΦΟΤΟ  ΑΝΤΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ 
Ένα αμάξι που έπρεπε να μεταφέρει 5-6  άτομα  Όμως  πάντα 
ήταν φορτωμένο με 10-12 άτομα και 5-6  στα φτερά
Έτσι οι περισσότεροι  έκαναν την διαδρομή  με  τα  ζώα 
Οι μαθητές  ξεκινούσαν  τα  ξημερώματα της  Δευτέρας  με τα 
πόδια  Περπατώντας  έφταναν  μετά περίπου μιάμιση ώρα  στο
 Ληξούρι  Όλη  την  εβδομάδα έμεναν στο  Ληξούρι
Το  Σαββάτο  πάλι  με τα  πόδια  στο χωριό

                                   ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ
                                         ΦΤΑΝΑΜΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΑΤΑ
                                               ΜΙΚΡΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ


                                        Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟΥ
                                ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΤΥΧΕΡΟΙ ΥΠΗΡΧΕ ΛΕΟΦΩΡΕΙΟ 
Περίπου  το  1962  άρχισε  το ΚΤΕΛ  συγκοινωνία  Ληξούρι
Κοντογενάδα  Τότε  περπατούσαν  μέχρι  τα Μονοπωλάτα  για  το
Λεωφορείο  Έτσι είχαν  λιγότερο ποδαρόδρομο
Το 1965 άρχισαν δρομολόγια  του ΚΤΕΛ από Ληξούρι  πρός
 Καμιναράτα- Ρίφι- Δαμουλιανάτα 
ΛΕΟΦΩΡΕΙΟ ΓΡΑΜΜΗΣ  ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ 

                                           ΤΟ ΛΕΟΦΩΡΕΙΟ ΤΟΥ <ΛΥΚΟΥΤΖΗ> 1971
                                                ΦΩΤΟ  ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ
Τα λεωφορεία  της  γραμμής του ήταν  12  θέσεων καθημένων 
Ήταν  δυο τα λεωφορεία Του  Λυκουτζή  και  του Αεροπόρου 
όπως ήταν  τα  παρατσούκλια  τους  και τους  ήξερε ο κόσμος
Οι  στενοί  δρόμοι  δεν  ήταν  κατάλληλοι  για  μεγαλύτερα 
Πόσοι ταξίδευαν (στοιβάζονταν)  σε δρομολόγια υψηλής  ζήτησης
ήταν  ανάλογα με  τον  οδηγό  Πολλές  φόρες  25-30    Αυτό  που 
λέγεται - σαν σαρδέλες – ήταν  λίγο
Δρομολόγιο  όμως  για  μαθητές  δεν υπηρχε  όπως  γίνεται
στο  καιρό  μας  Ούτε  την  Δευτέρα  το  πρωί δεν  προλάβαιναν
Έτσι  πήγαιναν στο  Ληξούρι  με  το  Βραδινό  δρομολόγιο  της 
Κυριακής  Επέστρεφαν  στο  χωριό  το  Σαββάτο  το  μεσημέρι
Άπλα  σταμάτησαν  να  πηγαίνουν  με  τα  πόδια 
Το  λεωφορείο έκανε  την διαδρομή  Δαμουλιανάτα  Ληξούρι
περίπου  μια  ώρα  κάνοντας   4 δρομολόγια  την  ήμερα
Ξεκίναγε  από  Δαμουλιανάτα  γεμάτο  Στο δρόμο  περίμεναν
20 -25 Καμινάρηδες  Τι να έκανε ο οδηγός  να  τους άφηνε 
στο δρόμο  Έτσι λοιπόν ένας πλάι και πάνω στον άλλο 
Στα χωριά  μας  τότε  ήταν  παρά πολλοί  οι  ΜΟΝΙΜΟΙ κάτοικοι
Αλλά οι  Καμινάρηδες  ήταν  περισσότεροι και  από  τα  δυο 
χωριά  μαζί  Μάλιστα  επειδή ήταν  πολλοί τους  λέγαμε  ΚΙΝΕΖΟΥΣ
Έτσι  συνεχίστηκε  η κατάσταση  για  κάποια χρόνια Άλλος τα
θυμάται  σαν  όμορφα, άλλος  σαν  δύσκολα, άλλος δυστυχισμένα
Σίγουρα  όμως  για όσους  τα  ζήσαμε  μένουν ΑΞΕΧΑΣΤΑ 
Από  το 1970 άρχισε η μαζική  φυγή των κάτοικων  της  Υπαίθρου
προς  τις  μεγάλες πολιτείες  Έφρασε σιγά  σιγά το λεωφορείο των
12 θέσεων να είναι αρκετο για την συγκοινωνία
Μετά  η εξέλιξη και οι βελτιώσεις  των δρόμων Δρομολογήσαν 
Λεωφορεία 30 θέσεων  η και μεγαλύτερα 
Τα  μικρά  αποσύρθηκαν   Όμως συνήθως ταξίδευαν με λίγους
η καθόλου (τα τελείται χρόνια ) επιβάτες
Οι μαθητές  δεν είναι  ανάγκη  να μένουν πλέον στο Ληξούρι
Σήμερα γίνονται  ειδικά δρομολόγια που τους πηγαίνουν  έγκαιρα
από τα χωριά στο πρωινό μάθημα και το μεσημέρι επιστροφή
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΑΛΛΑΞΑΝ

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ



Έχουν περάσει τριάμισι χρόνια  από όταν ο Σταύρος μας 
άφησε για  πάντα Κυρ Σταύρος όπως τον  λέγαμε οι χωριανοί
Πάντα διπλά στον Σύλλογο Αθήνας από την ίδρυση και
πρόθυμος  να  βοηθήσει το Δ Σ του συλλόγου αλλά και  τους
προέδρους  της κοινότητας (όσο υπήρχε )
χρησιμοποιώντας  τις γνωριμίες του για χρηματοδοτήσεις έργων
Στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης στο χωριό βοήθησε  όχι μόνο
στην χρηματοδότηση αλλά στην ΔΩΡΕΑΝ παραχώρηση της
Μελέτης  και  Σχεδίασης της Πλατείας   Επίσης άλλη μια
ουσιαστική βοήθεια  του ήταν  να  γίνει η ασφαλτόστρωση 
του δρόμου  στο  χωρίο  το 1988 με παρέμβαση του  στον
τότε Νομάρχη κ Ηλ Μπεριάτο Όλα τα  χρόνια πάντα διπλά 
στο  Αγαπημένο του χωριό  

Ο Σταύρος Αλιβιζάτος γεννήθηκε στα Δαμουλιανάτα Παλικής στις 5 Μαρτίου 1922 και ήταν το μικρότερο από τα 6 παιδιά του Χαράλαμπου Αλιβιζάτου και της Ευανθίας, το γένος Ζαφειράτου.
Ξεκίνησε τα μαθητικά του χρόνια στο εξατάξιο δημοτικό σχολείο του χωριού του, για να συνεχίσει στο διτάξιο γυμνάσιο του γειτονικού χωριού Αγ. Θέκλη, όπου πήγαινε καθημερινά με τα πόδια. Για τις 4 τελευταίες τάξεις του γυμνασίου γράφτηκε στο γυμνάσιο Ληξουρίου, απ΄ όπου αποφοίτησε το 1940 με Άριστα. Έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και στη συνέχεια στην Ανωτάτη Εμπορική.
Με την έναρξη όμως του πολέμου με τους Ιταλούς, η Μαράσλειος έκλεισε οπότε ο Στ. Αλιβιζάτος επανήλθε στο χωριό του, όπου έζησε μέχρι το τέλος του πολέμου το 1944. Τότε επέστρεψε στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του και να αποφοιτήσει αριστούχος από την Παιδαγωγική Ακαδημία το 1947.
Εκείνη τη χρονιά, το Κολλέγιο Αθηνών ζητούσε από την Ακαδημία έναν αριστούχο για πλήρωση κενής θέσης. Έτσι παραιτείται από το Γυμνάσιο στο Ν. Φάληρο, στο οποίο είχε πριν δύο μήνες προσληφθεί, και από την 1η Νοεμβρίου 1947 προσλαμβάνεται στο Κολλέγιο Αθηνών στο οποίο θα υπηρετήσει για τα επόμενα 36 χρόνια - ως δάσκαλος μέχρι το 1977-78 και στη συνέχεια ως Διευθυντής του Μποδοσάκειου Δημοτικού του Κολλεγίου στην Κάντζα, μέχρι το 1983-84 οπότε και συνταξιοδοτείται. Συνδέεται άρρηκτα μαζί του συναισθηματικά και εργασιακά -απόδειξη ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της 40μηνης στρατιωτικής του θητείας δίδασκε στο Κολλέγιο, κατά τις περιόδους που ήταν στην Αθήνα, με μειωμένο πρόγραμμα.
Και μετά τη συνταξιοδότηση όμως δεν αποχωρεί από το σχολείο. Το Διοικητικό Συμβούλιο τον καλεί να παραμείνει ως Σύμβουλος του Προέδρου και να βοηθήσει στην οικονομική ενίσχυση του Σχολείου και του Ταμείου Υποτροφιών, το οποίο στόχο έχει την οικονομική κάλυψη απόρων μαθητών. Θα παραμείνει σ΄ αυτή τη θέση για μια και πλέον εικοσαετία, μέχρι το 2006, υπηρετώντας πιστά το σχολείο που λάτρεψε, βοηθώντας το ουσιαστικά μέσα από το γραφείο Δημοσίων Σχέσεων στην εξεύρεση πόρων και δωρεών, επιστρατεύοντας τις καλές του σχέσεις με τους γονείς, τους παλαιούς αποφοίτους και τους φίλους του σχολείου.
Είναι συγγραφέας ενός σχολικού βιβλίου-βοηθήματος Φυσικής Πειραματικής και Χημείας για την Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, με τίτλο "Σπουδάζοντας τη Φύση", το οποίο βραβεύτηκε από το Υπουργείο Παιδείας το 1970 και εκδόθηκε πολλές φορές μέχρι το 1996.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ  Η ΣΥΖΥΓΟΣ  ΤΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ 
Το 1951 παντρεύτηκε τη συνάδελφό του Αικατερίνη Μπέχλου, επίσης αριστούχα απόφοιτη της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, δασκάλα στη Σχολή Χιλλ, και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, το Χάρη και τη Χριστίνα, και τέσσερα εγγόνια.
\
ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 90
Μέσα από τις γνωριμίες που απέκτησε από τον κύκλο του Κολλεγίου πάντα βοηθούσε τον αγαπημένο του τόπο, το χωριό του τα Δαμουλιανάτα -το οποίο επισκεπτόταν ανελλιπώς κάθε Πάσχα και καλοκαίρι- φροντίζοντας για τη χρηματοδότηση έργων τόσο μέσα στο χωριό, όπως διαμόρφωση πλατείας, δρόμο προς την εκκλησία κ.α., αλλά και γενικότερα στην Παλική, όπως επισκευή του Μοναστηριού στα Κηπούρια και τον Κεχριώνα, το δρόμο προς την Αγ. Ελένη και τους Πετανούς, το δρόμο που συνδέει τα Καλάτα με το χωριό κ.ά.



ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 2011
ΕΚΔΗΛΩΣΗ  ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 2011

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΗΛΙΚΙΑ 
ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 
Έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 91 ετών, στις 8 Μαρτίου 2013.
Σημ Επιμέλεια βιογραφικού. Χριστίνα Αλιβιζάτου κόρη του Σταύρου