ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ

«Όπου ξένος βασιλεύει, και δή μετ ‘ απολύτου εξουσίας, τα πάντα ψεύδος εισί και σκιά. Ο νόμος εκεί ενέδρα, η δικαιοσύνη σκευωρία, η αρετή έγκλημα, η Πατρίς κενόν όνομα και αυτή η οικογένεια, πηγή πικριών και οδύνης. Εις την εθνικήν όθεν αποκατάστασιν δέον να αποβλέπη Ο Ιόνιος Λαός ως εις τέρμα των συμφορών».

(Απόσπασμα από το γράμμα του Ριζοσπάστη αγωνιστή από την Κεφαλονιά Ηλία Ζερβού – Ιακωβάτου, βουλευτού, της Ιονίου Βουλής, που έστειλε στη γυναίκα του από το νησάκι Οθωνοί στα βόρεια της Κέρκυρας, όπου τον είχαν εξορίσει οι Άγγλοι).

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

21 ΜΑΗ 1864 ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ

Δημοσιεύουμε  κείμενα και ποίημα για την
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΜΑΣ
καθώς  και φωτογραφίες που μας έστειλε
 από το αρχείο του ο φίλος  Γερ Σ Γαλανός

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ "ΗΧΩ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ"
Αριθ.  τεύχους 26, τόμος 3ος , 1/5/1930                                                                                   
Το κείμενο αναδημοσιεύεται στη μνήμη της αλησμόνητης  φίλης και συνεργάτιδας, Μάγδας Κονταρίνη, η οποία και το μετέγραψε κατόπιν προτάσεώς μου  για τη «Λαογραφική Εφημερίδα»  της ΔΕΚΠΑ του Δήμου Παλικής το 1999, η οποία διενεμήθη στην πλατεία Ληξουρίου κατά την εκδήλωση των Πολιτιστικών Συλλόγων για την Ένωση της Επτανήσου εκείνη τη χρονιά.

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΕΝ ΛΗΞΟΥΡΙΩ
(21 ΜΑΪΟΥ 1864)

     Τις δύναται να περιγράψει τα γενικά εκείνα αισθήματα του πανικού φόβου και του Εθνικού ενθουσιασμού τα οποία καταλαμβάνουν και κατακυριεύουν ολόκληρους λαούς και ολόκληρα έθνη και τα οποία πολλαπλασιάζονται επί τον μέγαν αριθμόν των συναισθανομένων αυτά και ούτω, μεγενθυνόμενα επ’ άπειρον, εκδηλούνται και παρασύρουσι πάν εμπόδιον και αφηνιάζουσιν από πάντα λογικόν χαλινόν και πολλάκις και από πάσαν ευπρέπειαν και εθυματυπίαν;
     Αί λέξεις ευθουσιασμός, μάθη, φρενίτις, τρέλλα και τα παρόμοια ατελώς μόνον εκφράζουσι τα αισθήματα ταύτα των ανθρωπίνων μαζών και μάλιστα όταν πρόκειται περί εθνικών γεγονότων επιτυγχανομένων κατόπιν πολυχρονίων πνευματικών και πολιτικών αγώνων και σωματικών εξοριών και αρκούσης και λίαν ευκόλως καταληπτικής διδασκαλίας επί της εθνικής ψυχής.
     Ο λαός των Ιονίων νήσων, ζήσας πεντακόσια περίπου έτη μετά Ευρωπαϊκών λαών, ευράθη κατά τη στιγμή της ενώσεώς του μετά της μητρός Ελλάδος αρκετά χειραγωγημένος και ανεπτυγμένος πολιτικώς, εθνικώς, επιστημονικώς, κοινωνικώς, κ.λ.π. Διά τούτο αντελήφθη πολύ καλώς ποίαν αξίαν είχεν η Ένωσις και η επιβράβευσις τόσων αγώνων των τε πολιτικών αρχηγών και απλών στρατιωτών της ιδέας της Ενώσεως. Ο λαός ούτος είχε προ πολλού πλήρη συναίσθησιν της ιδέας της Ελληνικής πατρίδος, της Ελληνικής σημαίας και της ολοκληρωτικής εθνικής των Ελλήνων αποκαταστάσεως. Διά τούτο εν επιγνώσει της αξίας των γεγονότων, τα οποία ωφείλοντο αποκλειστικώς και μόνον εις τους ριζοσπαστικούς αγώνας αυτού του ιδίου, εώρταζε μετ’ ακρατήτου ενθουσιασμού προ πολλών ήδη ημερών το τετελεσμένον πλέον γεγονός της Ενώσεως, παρ’ όλας τας αμφιβολίας και τας ματαιουμένας ως ημέραι ελπίδας των καταχθονίων.
     Προ πολλών ημερών αι Έλληνικαί σημαίαι και παντοίος διάκοσμος και ποικίλος οικιών και καταστημάτων εμεγεθύνετο και επεξετείνετο και εις την πέριξ εορτάζουσαν φύσιν της Ανοίξεως, των κατοίκων τα φαιδρά πρόσωπα και τα φαιδρότερα άσματα επανελαμβάνοντο ανά την ύπαιθρον πάσαν υπό των πτερωτών υμνητών του έαρος της φύσεως και του πολιτικού έαρος της Επτανήσου, το οποίον ήρχετο ματά μακρόν και βαρύν πολιτικόν και εθνικόν χειμώνα. Πανταχού εβασίλευεν η χαρά και η αγαλλίασις: και εις τας πόλεις και εις τα χωρία και εις τους αγρούς και εις την θάλασσαν και εις τον ουρανόν. Μόνον ολίγων καταχθονίων τα πρόσωπα εφανέρωνον την δυσπιστίαν ακόμη και παρετήρουν ουχί διά να θαυμάσουν και να χαρούν, αλλά διά να σημειώσουν στόχους προς μέλλουσας αντεκδικήσεις. Αλλ’ ο υπερήφανος και ευγενής λαός της Επτανήσου αντιπαρήρχετο χωρίς να παρατηρεί τα ύποπτα και ιοβόλα και φθονερά εκείνα βλέμματα, συγχωρών τα πάντα επί τη Αναστάσει του, ουδαμώς εκδικούμενος, ίνα μη μολύνη την ευγενή της ψυχής του χαράν. Δεν είχεν άλλως τε και καιρόν προς αντεκδικήσεις, διότι έπρεπε να αφιερώση όλον τον χρόνον του δια τας προπαρασκευάς και προετοιμασίας του εορτασμού της Μεγάλης ημέρας, η οποία ανέτειλεν ευρόσυνος, γαλήνιος, χαροποιός και σφριγώσα ημέρα του έαρος, πλήρης οργασμού και ζωής και κινήσεως και χαράς διά την ξηράν και την θάλασσαν και τον ουρανόν, πλήρης δε εθνικών και νικητηρίων παιάνων και αλαλαγμών χαράς διά τα στήθη του Επτανησιακού λαού. Πόσον ταχέως παρέρχονται αι ώραι της χαράς! Οι κάτοικοι του Ληξουρίου ενόμιζον την ημέραν εκείνην, ότι μόλις είχον εξυπνήσει προ ολίγου, ότε οι κώδωνες του ναού του Παντοκράτορος περί την ενδεκάτην και ημίσειαν πρωϊνήν ώραν προσεκάλουν τους κατοίκους εν αυτώ, διά την επί τόσους αιώνας αναμενόμενην Δοξολογίαν εκείνην, ήτις εφαίνετο ούσα συνέχεια της τελευταίας και ατελειώτου παραμεινάσης λειτουργίας εν τω ναώ της Αγίας Σοφίας εν Κων/πόλει. Τον ναόν τούτον την ημέραν εκείνην εστόλιζον τα ωραία της Επτανησιακής ανοίξεως άνθη, αλλά και οι αδάμαντες των δακρύων της χαράς και η αρμονία των λυγμών και της συγκινήσεως των εκκλησιαζομένων, οίτινες μετά το πέρας αυτής, έχοντες επικεφαλής τον Αγγλικόν στρατόν μετά των αξιωματικών του και την εικόνα του Αγίου Κωνσταντίνου μετά των ιερέων της πόλεως, μετέβησαν εις την προκυμαίαν, όπου εκυμάτιζεν ακόμη από τινος ιστού η Αγγλική σημαία, εκατέρωθεν της οποίας υπήρχον τοποθετημένα τα δύο μεγαλύτερα κανόνια της πόλεως: Ο Κάρλος και ο Λούτσος. Εκ των οποίων το μεν ωνομάζετο Κάρλος εκ του ονόματος του εξ ού προήρχετο εργοστασίου “Karlo e Figlio” (εκ της οποίας λέξεως προήλθεν ίσως η ονομασία Καρυοφίλι), το δε δεύτερον, ο Λούτσος, ήτο εξ άλλου τινός ομωνύμου εργοστασίου. Αμφότερα δε ταύτα μετέφερον εκεί αι κάτοικοι του Ληξουρίου εκ του παρά τους Αγ. Αποστόλους παλαιού Ενετικού πυροβολείου, όπερ διά τούτο ελέγετο «στρατώνας» εκεί όπου σήμερον υπάρχει το νεκροταφείον της πόλεως. Αλλ’ ήδη το εν τω κανονίων τούτων ήρξατο ρίπτον είκοσι και ένα πυροβολισμούς, ενώ η Αγγλική σημαία κατεβιβάζετο εν μέσω επευφημιών των Άγγλων και των φίλων των καταχθονίων. Παραλαβόντες δε την σημαίαν των οι Άγγλοι εισήλθον  εις τας ετοίμους λέμβους των, αίτινες μετέφερον των Αγγλικόν  στρατόν εις Αργοστόλιον, οπόθεν δι’ Αγγλικών πλοίων μετεφέρθησαν εις Κέρκυραν. Ενώ δε ο κόσμος παρηκολούθει την επιβίβασιν και την αναχώρησιν των Άγγλων, οι πυροβολισμοί του άλλου κανονίου ηνάγκασαν αυτόν να στρέψη τα βλέμματα προς ανυψουμένην ήδη επί του αυτού ιστού γαλανόλευκον Ελληνικήν σημαίαν, της οποίας την ανύψωσιν επικολούθησε πανδαομόνιον ζητοκραυγών, πυροβολισμών, ασπασμών και δακρύων χαράς και αγαλλιάσεως. Ωραιότερον φαγητόν δεν έφαγον οι κάτοικοι της πόλεως ταύτης και ωραιότερον και αφθονότερον οίνον δεν έχυσαν παρά την ημέραν εκείνην. Λαμπροτέρα δε φωταψία και φωταγωγία οικιών και ατόμων δεν εγένετο παρά την εσπέραν εκείνην, διότι ήτο και ωραίος καιρός.
     Εν τω μέσω δε όλης αυτής της τρέλλας και της ελλείψεως πάσης αστυνομικής δυνάμεως ουδέν δυσάρεστον, ουδέν λυπηρόν γεγονός εσημειώθη τούτο δε αποδεικνύει την πραγματικήν και άδολον, την γενικήν και αμέριστον χαράν του πλήθους, από το οποίον ουδείς εσκέφθη κατά την ημέραν εκείνην και τας επομένας το κακόν και την λύπην, αλλά την χαράν, την ευγένειαν και τον γέλωτα. Μόνον ο Γεράσιμος Κεφαλάς, ο αδελφός του αποβιώσαντος Παπά – Στάθη Πατεράκη εφημέριου του ναού του Αγίου Νικολάου των Μηνιατών, έλαβε libretto, ήτοι πασαπόρτι , (διαβατήριον), προς αναχώρησιν εκ Κερκύρας όπου διέμενε, διατηρήσας την Αγγλικήν υπηκοότητα. Οπόθεν αναχωρήσας μετά πολλών άλλων καθολικών και διαμαρτυρομένων ο ορθόδοξος αυτός μετέβη εις την Αγγλίαν, όπου και εγκατεστάθη. Ούτως ο Κεφαλάς ην τέκτων και είχε μάλιστα ανώτερον βαθμόν του τότε πρίγκηπος της Ουαλλίας και κατόπιν βασιλέως της Αγγλίας Εδουάρδου του Ζ΄, τον οποίον, πρίγκηπα, όντα προσεκάλεσεν ο Κεφαλάς εις δείπνον, το οποίον εκείνος εδέχθη. Εν Αγγλία ο Κεφαλάς έζη μεγαλοπρεπώς και εσπούδασε καλώς τα τέκνα του, εν των οποίων εστάλη εις την Αφρική Sierra Leone ως διευθυντής του Τηλεγραφείου, και ως αντιπρόσωπος της Ελλάδος, όπου εώρταζε μεγαλοπρεπώς την ημέρα του Ευαγγελισμού.
     Ο πρώτος Έλλην αξιωματικός Ζήσιμος Μπασδέκης, ο φυτεύσας  την ημέραν της αφίξεώς του εις την νυν πλατείαν του Πετρίτση την γηραιάν ήδη λεύκην της Ενώσεως. Αλλά και οι Έλληνες ούτοι στρατιώται αφικόμενοι εις Ληξούριον ουδεμίαν άλλην εργασίαν είχον ειμή να φιλοξενώνται και να συλλέγουν αφθόνους τιμάς και περιποιήσεις από τε των καταστηματαρχών και των οικογενειαρχών, εις τα τέκνα των οποίων ως αμοιβήν επέτρεπον να φέρωσιν επί της κεφαλής των μεθ’ υπερηφανείας τα πιλίκιά των, επί των οποίων υπήρχε το Ελληνικόν στέμμα και το Ελληνικόν εθνόσημον, και να φωνάζωσιν υψούντες αυτά εις τον αέρα: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ.
                                                                             Ευαγγελινός   Τσιμαράτος
                                                                                   Καθηγητής

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ 
ΥΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 
                                      ΑΦΗΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ 
                                    Η ΠΕΝΑ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΦΕΙ Η ΕΝΩΣΗ 
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ 



Αλλά καθώς δεν συμβιβάζεται το πυρ με το ύδωρ, η ζωή με το θάνατο, η δικαιοσύνη με την αδικία, η αλήθεια με το ψεύδος, η δουλεία με την ελευθερία, ούτω αδύνατον είναι να συνυπάρχωσι η ελευθεροτυπία με την υψηλή αστυνομία, η ελευθέρα βουλή με γερουσία διφυή, ανώμαλο και ετερογενή, με εκτελεστικό  ανεύθυνο και ετεροκίνητο…. Κάτοικοι της Επτανήσου, εγέρθητε, εγέρθητε από τον πολυχρόνιο λήθαργό σας. Ήδη ο αγών περί πάντων!!

                                                                                                ΑΝΩΝΥΜΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ


Είμαστε Έλληνες! Γιατί ποτέ δεν μας συμφέρει να χωριζόμαστε από το έθνος μας. Και όποιος δεν θέλει να μας εγνωρίζει για Έλληνες, ας έρθει και μάλιστα εις τα χωριά μας να μάθει ποια είναι η γλώσσα μας και τα ήθη μας και τι αξίζουμε εμείς οι χωριάτες.

                                                                                                ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΑΤΣΕΑΣ



Είμεθα εις εντελεστέραν άγνοιαν των του κόσμου… Ευρισκόμεθα εις φυσικόν και ηθικός βασανιστήριον… Ερρίφθημεν εις την έρημον  σχεδόν μικράν νήσον…. Ως και οι στεναγμοί μας αυτοί πρέπει να πνίγωνται εις τα στήθη μας ή να αντιχώσι μόνον εις τους βράχους…. Να μη ταράξωμεν την κοινήν ησυχίαν. Να μη είμεθα πολέμιοι της Κυβερνήσεως. Να μη αναμιγνυώμεθα δι’ έν έτος εις τα της Κυβερνήσεως. Ας υποσχεθώμεν αυτά εν λόγωτιμής, θέλομεν απελευθερωθεί…. Απερρίψαμεν τας προτάσεις αυτάς και επροτιμήσαμεν να είμεθα εις τους ονύχας των Κερβέρων…. παρά να μολύνωμεν τον χαρακτήρα μας και να ζημιώσωμεν την πατρίδα μας….

ΓΡΑΜΜΑ ΕΞΟΡΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΩΝ


Τα πάντα ευτυχώς προμηνύουσι την προσεγγίζουσαν οριστικήν από προσώπου της γης εξαφάνισιν της τυραννίας και των τυράννων και την απελευθέρωσιν και την ανάπλασιν των υπό τα δεσμά της δουλείας πικρώς ήδη στεναζόντων λαών.

                                                                                                ΙΩΣΗΦ ΜΟΜΦΕΡΑΤΟΥ



Κάθε μοσχοβολιά και κάθε χρώμα
Κάθε πουλιού κελάϊδημα ξυπνάει
Πόθο στα φυλλικάρδια μου κι’ ελπίδα.

Να σου φιλήσω τ’ Άγιο χώμα
Να ξαναϊδώ και το δικό σου Μάη
Όμορφή μου, καλή, γλυκειά πατρίδα.

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ



ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ

Σηκωθήτε απ’ τους τάφους ήρωες του Ιονίου
και γιορτάστε ανάμεσά μας τη γιορτή της Λευτεριάς
και σεις σάλπιγγες ηχήστε σαν τη μέρα του Μαΐου
π’ όλοι επαναστατήσαν κι εχθροί γίναν της σκλαβιάς…

Λόγχες φονικές κι αγχόνες θέριζαν τα παλικάρια
κι ο ανθός της Επτανήσου θάφτηκε βαθιά στη γη,
Και στη μνήμη τους αξίζουν δάφνης δροσερά κλωνάρια
αφού το αχνιστό τους αίμα έφερε τη ροδαυγή.

Κι’ οι ψυχές του Μομφεράτου, του Ζερβού , του Ιακωβάτου
του Τυπάλδου, του Παϊζη, ας ντυθούν στα γιορτινά
κι’ οι εχθροί μας ας λουφάξουν όπως τότε στη… φωλιά τους
γιατί Λευτεριάς ο σπόρος μύριους ήρωες γεννά.

Κι’ οι φτερούγες της Μανούλας άνοιξαν με καλοσύνη
Να κουρνιάσουν στη σκιά της τα ταλαίπωρα παιδιά
Και απανεμιά να βρούνε μεσ’ τη δόλια Ρωμιοσύνη
διαλαλώντας πέρα ως πέρα… κάτω η βάρβαρη σκλαβιά.

Κάλλιο Μάνα μας Ελλάδα στα φτωχά χαμόσπιτά σου
παρά θυρεοί και πύργοι στέμματα και θησαυροί,
γιατί αίμα πουν’ στις φλέβες είναι στάλες της καρδιάς σου
όσο κι’ αν στο παζαρεύουν κάθε τόσο οι σκληροί.

Αλτ! στον βάρβαρο δυνάστη, φθάνει στην ωμή τη βία,
μαστιγώσεις και κρεμάλες ας γραφτούνε στο χαρτί
και στα κάστρα ας κυματίσει η γαλανόλευκη η θεία
αφού η Ένωσις των Νήσων είναι Ανάστασης γιορτή.

Ένα εύγε ανήκει σ’ όλους και σε όλα τα Νησιά μας
Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Λευκάδα ξακουστή Κεφαλονιά,
Κύθηρα, Παξοί και Ιθάκη τα αδέλφια τα μικρά μας
Που σαν φάροι ολοφωτίζουν κάθε σκοτεινή γωνιά

Εκατό χρόνια και πλέον απ’ της Άνοιξης τη μέρα
Ριζοσπάστες – Λαός – Κλήρος γίνανε μια ψυχή
Και προτάξανε τα στήθη στου βαρβάρου τη φοβέρα
Κι είπαν όλοι μ’ ένα στόμα: «Ζήτω η Ένωσις!»
Μα βόλια , δέχτηκαν σαν τη βροχή!

Ένα δάκρυ τα’ άγιο χώμα που σας σκέπασε ας βρέξει
Κι άσβεστη ας συντροφεύει η θύμισή μας τις μορφές!
Κι η μητέρα η Ελλάδα, στους βοριάδες ας αντέξει,
Τι κι’ αν τη σφυροκοπάνε καταιγίδες κι’ αστραπές!

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΡΟΓΚΑΚΟΥ - ΜΑΡΚΟΥΛΑΤΟΥ



Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ


Μεγάλη θλίψη για όλους τους Δαμουλιανάδες
στο άκουσμα της θλιβερής είδησης για τον
φίλο τον Συγχωριανό και για του νεότερους
τον Δάσκαλο
Το σοκ μεγαλύτερο  για όσους μεγαλώσαμε μαζί
Ο Χρήστος Ζαφειράτος του Γιώργου (του Γιωργομπάμπη
όπως τον ξέρουμε )  μας άφησε για πάντα μετά από
άνιση μάχη
Πληροφορούμε ότι η κηδεία θα γίνει στο Νεκροταφείο
της Ηλιούπολης την Δευτέρα 22 Μάη στις 11.00

ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ στους δικούς του 

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Η ΝΎΧΤΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΛΟΡΕΝΖΟ


  «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» και άσε τον Χρήστο Σαρτζετάκη να λέει
ανάδελφο τον λαό μας! Όταν κάποιοι τον χρησιμοποίησαν, δηλαδή αφέθηκε
να τον χρησιμοποιήσουν, τον ανέβασαν ψηλά, αυτοί έκαναν τη δουλειά
τους και ο ίδιος άρχισε να εκτοξεύει ανοησίες, η γελοιοποίηση του
υπήρξε μοιραίο επακόλουθο… Γιατί από κει και πέρα ήταν  δουλειά του
Χάρι Κλυν  του Βασίλη Ραφαηλίδη, των σκιτσογράφων και των άλλων θηρίων
της δημοσιογραφίας για να τον κατασπαράξουν. Αυτό παθαίνει κάθε
«επιστήμονας-εργαλείο» όταν τολμήσει να ξεμυτίσει μέσα από το
περίκλειστο καβούκι του που η υποτιθέμενη στα χρόνια μας επίσημη
παιδεία τον μάντρωσε, ο ίδιος την εμπιστεύτηκε και μάλιστα την
διευκόλυνε σ’ αυτό με τον μονόπλευρο εφησυχασμό του.

   Αυτά είδαν και οι αδελφοί Ταβιάνι, είδαν τους νέους τους και νέους
μας να αγνοούν την ιστορία τους παλιά και πρόσφατη και προσπάθησαν να
προλάβουν το κακό με τον τρόπο τους. Είδαν στον ορίζοντα να έρχονται
στον τόπο τους οι Μπερλουσκόνηδες και στον δικό μας οι Παπαδήμοι και
οι Στουρνάρηδες. Τα έργο τους “La note di San Lorenzo”, προσφορά του
“Cine Δράση» Βριλησσίων την Τετάρτη 10-5 -2017 σ’ αυτό αποσκοπούσε.

   Το καλοκαίρι του 1944 είναι πλέον μεγάλα παιδιά. 15 χρονών ο ο
Βιτόριο και 13 ο Πάολο. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στον φασισμό.
Τον είδαν  στην άνοδο του με τις δολοφονίες του (Τζιάκομο Ματεότι),
χιλιάδες αντιπάλους του σε εξορίες, ιμπεριαλιστικές περιπέτειες, χρήση
απαγορευμένων με διεθνείς συνθήκες ουσιών ενάντια στον λαό της
Αιθιοπίας, κατακτητικό και ταπεινωτικό πόλεμο κατά της χώρας μας, και
τώρα βίωναν το αποκορύφωμα της επικίνδυνης εκδικητικής σαπίλας του στο
χωριό τους Μινιάτο της Τοσκάνης.

   Τότε ήμουν κι’ εγώ χρονών 10 στην Κεφαλονιά Σε εμάς την σαπίλα του
ο ιταλικός φασισμός μας την είχε δείξει νωρίτερα. Τόσο με το «θαύμα»
στα βουνά της Αλβανίας, όσο και με τον βομβαρδισμό των καποσάντες στο
Ληξούρι! Καποσάντε λέμε εκεί ένα θαλασσινό οστρακόδερμο που αφού
τρώγαμε  το κρέας του με σκορδάτο λαδόξυδο, χρησιμοποιούσαμε το
κέλυφος του για λύχνο τα βράδια με λάδι και φυτίλι από στριφτό
μπαμπάκι. Ο Μουσολίνι μας έστελνε σχεδόν κάθε μέρα ένα αεροπλάνο του
για να μας βομβαρδίσει. Οι αεροπόροι του πετούσαν την βόμβα στη
θάλασσα με θύματα τους καποσάντε! Μια φορά ένας απ’ αυτούς την έριξε
στην πολιτειούλα μας το μικρό Παρίσι και εξολόθρεψε μια οικογένεια.
Είπαν αργότερα πως ήτανε φασίστας!

   Αλλά τώρα το1944 ζούσαμε έναν άλλο φασισμό. Στην κεντρική πλατεία
του Ληξουριού οι Γερμανοί Ναζί που μετρούσαν μέρες με την θυελλώδη
προέλαση του κόκκινου στρατού στο ανατολικό μέτωπο και την επιτέλους
απόβαση των αγγλοαμερικάνων στην Σικελία και από κει στον κύριο κορμό
της Ιταλίας, κρέμασαν τις 5 Ιουνίου 5 πατριώτες ενώ κόντευε να κλείσει
χρόνος από το μεγάλο έγκλημα πολέμου που είχαν διαπράξει στο νησί μας.
Είχαν εκτελέσει εν ψυχρώ μια ολόκληρη Ιταλική μεραρχία, την μεραρχία
Άκουι που τους εμπιστεύτηκε την αιχμαλωσία της. Οι περισσότεροι
φαντάροι και αξιωματικοί  από την βορειότερα πολιτεία της ιδιαίτερης
πατρίδας των Ταβιάνι  την Φερράρα όπου και  το σχετικό σήμερα γλυπτό
σύμπλεγμα μνημείο. Σε λίγο και οι δολοφόνοι θα έψαχναν να παραδοθούν
σε καλά εθνικόφρονα αγγλόδουλα χέρια για να μην υποστούν την μήνi του
μάρτυρα λαού μας.

   Χορταστικό, μπόλικο το έργο των Ταβιάνι με γουστόζικα
κινηματογραφικά ευρήματα να δένουν τις σεκάνς, μια τοιχογραφία των
γεγονότων εκείνου του Καλοκαιριού στην πατρίδα τους.

   Εγώ θα τους ευχαριστήσω ιδιαίτερα για τη θύμηση της Αυγουστιάτικης
νύχτας! Στο χωριό μου τότε χωρίς ηλεκτροφωτισμό το λιγοστό νερό που με
φειδώ χρησιμοποιούσαμε από στέρνες και πηγάδια δεν ευνοούσε τα
κουνούπια. Πολλές φορές κοιμόμασταν έξω όταν ο στεριανός καιρός από
την άλλη Ελλάδα έδιωχνε μακριά την ομίχλη και απαγόρευε την πάχνη να
μας σκεπάσει. Τα πεφταστέρια ψηλά και οι πυγολαμπίδες γύρω μας με τη
συνοδεία των δοξαριών των γρύλλων, έγραφαν πύρινες γραμμές στο
σκοτάδι… Πώς πέρασαν τα χρόνια!..


   Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΙΟΝΥΣΗ


Όπως γνωρίζετε μετά τους σεισμούς του 2014
οι δυο εκκλησιές στο χωριό μας είχαν προβλήματα
Η Παναγία στον Βουνό έχει κριθεί Ακατάλληλη
Ο Άγιος Διονύσης άπλα χρειάζεται Επισκευές με
ενίσχυση της τοιχοποιίας  
Έγινε μελέτη από την Συγχωριανή Μηχανικό κ Τέρψη Γονή
και υποβολή στο ΤΑΣ Μετά την εξέταση της Αίτησης από
την αρμόδια υπηρεσία εγκριθεί το πόσο των 22000 ΕΥΡΩ
Ποσό το οποίο όμως ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ για αποπεράτωση όλων
των Εργασιών Σίγουρα θα χρειαστεί η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 
Αφού ακολουθηθήκαν οι απαιτούμενες νόμιμες διαδικασίες
για τον Εργολάβο με υποβολή ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ και ότι άλλο
χρειάστηκε από την Μητρόπολη άρχισαν οι εργασίες ΕΠΙΣΚΕΥΗΣ
Προηγουμένως ο Παπά Νικόλας με την Βοήθεια των επιτρόπων
και αρκετών εθελοντών χωριανών άδειασε την εκκλησιά
Οι εργασίες επισκευής ίσως χρηστούν 2-3 μήνες

Ευχή Τον Δεκαπενταύγουστο να είναι ΕΤΟΙΜΗ  





Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ




Ο  Πολιτιστικός Σύλλογος Δαμουλιανάτων & Ριφίου
πραγματοποίησε  με απόλυτη επιτυχία  εκδρομή  την
Πρωτομαγιά
Με αναχώρηση  από Δαμουλιανάτα το  πρωί  ακολούθησε
την πορεία 
Φανάρι στο Αργοστόλι, Κουρκουμελάτα, Άγιο Ανδρέα,  Άγιο
Γεράσιμο, Σάμη,  Καραβόμυλο  Αγία Ευθυμία και  επιστροφή 
στα Δαμουλιανάτα


Η Πρόεδρος και το Δ.Σ ευχαριστούν όλους που ακολούθησαν  
Υπόσχεται  να ακολουθήσουν  κι άλλες εκπλήξεις












                                       ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΜΕ ΑΠΟΛΑΥΣΑΜΕ
                                       ΑΛΛΑ ΠΕΙΝΑΣΑΜΕ








Η  ΒΟΛΤΑ ΑΜΟΙΞΕ ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ 
ΦΩΤΟ ΛΟΥΛΑ 

ΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ 

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΟ «ΕΘΙΜΟ» ;


Καθυστέρησε πολύ να δημοσιευτεί το παρακάτω Άρθρο αλλά  ακόμα Χριστός Ανέστη λένε άρα είναι εντός χρόνου
Το βράδυ της Ανάστασης στα Δαμουλιανάτα  βρέθηκαν
αρκετοί  να γιορτάσουν
Με πρωτοβουλία του τοπικού Συλλόγου μοιραστήκαν στον κοσμο λαμπάδες και όλα πήγαιναν ωραία
Μέχρι που οι μπουρλοτιέρηδες έκαναν το θαύμα  τους
Ένα πασχαλινό δυναμιτάκι ριγμένο στο σημείο που μοιραζόταν  οι λαμπάδες κτύπησε στο πόδι μια κύρια δημιουργώντας της έγκαυμα
ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΙΜΟ είπαν κάποιοι
Ένα έθιμο στο χωριό μας, που μας έρχεται από τις προηγούμενες γενιές , είναι το βράδυ της Ανάστασης η ρίψη κροτίδων
Σε προηγούμενα χρόνια ήταν οι αυτοσχέδιες σκαστίρες
Ήταν ακίνδυνα πυροτεχνήματα και κατασκευάζονταν  από τραπουλόχαρτα τα γέμιζαν  με μπαρούτι (πυρίτιδα) και έβαζαν φυτίλι (σπαλέτα το έλεγαν) Αυτά τυλιγμένα κατάλληλα δεμένα με σπόγγο  Άναβε το φυτίλι και το πετάγαμε Έκανε ένα κρότο όταν έσκαγε Περισσοτερο φόβιζε Ακόμα και στα  πόδια κάποιου να έπεφτε δεν έκανε ζημιά όσο μεγάλο και αν ήταν Εκτός αν ο Μικελάκης το έβαζε στην τσέπη κάποιου και του έκαιγε το σακάκι  
Γέλια, πειράγματα, ανταλλαγή ευχών… αυτό ήταν το έθιμο, στο οποίο συμμετείχαν όλοι, μικροί μεγάλοι, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος ατυχημάτων ή παρεξηγήσεων.
Μπορει κάποιες φορές να ήταν υπερβολική η χρήση μέσα στην εκκλησιά  Αποτέλεσμα  όλων  αυτών ο παπάς να σταματά την λειτουργιά και να φεύγει
Όχι όμως από τον κίνδυνο τραυματισμού κάποιου αλλά  αν έπεφταν μερικές στον κλειστό χώρο γέμιζε καπνούς
Έτσι υπηρχε μια άγραφη συμφωνία που σχεδόν πάντα την τηρούσαν
Να μην ρίχνουν μέσα στην εκκλησιά
Κάποια αλλά διασκεδαστικά γεγονότα ήταν όταν τις τύλιγαν με λουλούδια και τις πήγαιναν κοντά στο παπά σαν ανθοδέσμες
Και την κατάλληλη στιγμή τις άναβαν Με το μπαμ τα λουλούδια τιναζόταν γύρω Ο παπά Μπάμπης (Σμπουρλης ) φώναζε
Καταραμένοι Χριστός Ανέστη
Ο παπά Τιμολέων έλεγε όσο είμαι εγώ ρίχνετε αλλά αν έρθει κάποιος άλλος θα σας παρατά και θα φεύγει  
Η τεχνολογία άλλαξε και οι σκαστίρες αντικαταστήθηκαν από τα Δολοφονικά δυναμιτάκια, φωτοβολίδες, πυροτεχνήματα που μοιάζουν με χειροβομβίδες ΚΡΟΤΟΥ ΛΑΜΨΗΣ επικίνδυνα για τη σωματική ακεραιότητα όλων σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Το  κόψιμο κάποιου χεριού, το κάψιμο ποδιών ακόμη κι ο κίνδυνος να χάσει κάποιος το μάτι του είναι μέσα στα πιθανά ενδεχόμενα κάθε χρονιά το βράδυ της Ανάστασης στο χωριό μας.
Κι όλα αυτά γιατί τα «απαιτεί» το έθιμο.
Μα σοβαρά τώρα;  Το να μαζευόμαστε έξω από την εκκλησία σε μία παράταξη που μπορεί να θυμίζει «χούλιγκαν» και ο «βομβαρδισμός» όποιου θέλει να περάσει, είτε μικρό παιδί είναι αυτό είτε ηλικιωμένος, για να μπει στην εκκλησία ή να βγει από αυτή, θεωρείται έθιμο;  Ασέβεια το λες, παρεμπόδιση το λες, αλλά έθιμο σίγουρα δεν το λες.
Θυμάστε πριν μερικά χρόνια φιλοξενούμενη οικογένεια για να κάνει Πάσχα στο χωριό, που το βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του χωριού,  κάηκε το φουστάνι της γυναίκας, χτυπήθηκε το πόδι του παιδιού και που όταν διαμαρτυρήθηκαν, τους προγκήξαμε που δεν ήταν σύμφωνοι με το «έθιμό» μας;
Πώς χαρακτηρίζεται ο εξαναγκασμός μιας οικογένειας που πηγαίνει στην εκκλησία για να ακούσει το «Χριστός Ανέστη» να φεύγει και να βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που ήρθε στο χωριό;
Μήπως παραβιάζονται κάποια όρια στο όνομα του Πασχαλιάτικου αυτού «εθίμου»;
Μήπως ήρθε η ώρα ν’ αλλάξει μορφή το έθιμο και να υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός προς αυτούς που θέλουν να εκκλησιαστούν χωρίς να κινδυνεύουν;   
Κι όσο για τους «μαχητές» του εθίμου αυτού υπάρχουν πλατείες, να κάνουν τον πόλεμο μεταξύ τους μακριά από τον κόσμο.
ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ  Θ

                                        ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΛΑΜΠΑΔΩΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
                                          ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΠΑΜ 








 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ 
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 
ΦΩΤΟ  ΛΟΥΛΑ 

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ


Πασχαλιάς Μελωδία του 1960
Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός

Ήτανε περίπου  1960 που  οι  δυο Μεγάλες Δυνάμεις, Αμερική και Ρωσία πάλευαν να μοιράσουν την ανθρωπότητα , να δημιουργήσουν εστίες πολέμων, μα πάρουν κράτη με το μέρος τους  και η αβουλία του ΟΗΕ  ήταν φανερή, εξυπηρετώντας  κρυφά τα Αμερικανικά συμφέροντα …σε βάρος άλλων λαών..
          Ο Σωτήρης Γαλιατσάτος ποιητής του περίφημου  τραγουδιού «Το Καράβι» που μελοποίησε ο Σπύρος Μαρκάτος , σχολίασε ποιητικά την «Πασχαλιά  του 1960» , εκφράζοντας την επιθυμία του για ειρήνη, για λευκά περιστέρια ειρήνης στον κόσμο..
          Το ποίημα όπως και αρκετά άλλα δικά του,  έμεινε αδημοσίευτο, παρουσιάζοντάς το ενδιαφέρον της διακόσμησης με μια ζωγραφιά –εικόνα από τον ίδιο τον δημιουργό.

          Επειδή τα παγκόσμια παιχνίδια των Ισχυρών, των γειτόνων μας Τούρκων  αλλά και άλλων κρυφών εχθρών της Ελλάδας μας, που όλο και πυκνώνουν, δημοσιοποιώ το χειρόγραφο όπως έχει για να θυμίσω στους παλιούς τον σπουδαίο ποιητή, Σωτήρη Γαλιατσάτο,   που μας χάρισε εξαιρετικούς στίχους και να δείξω πως είναι  πάντοτε επίκαιρη,  η Ειρήνη και η Ανάσταση σκλαβωμένων και πληγωμένων από πολέμους,  λαών.